Ρομαντικές ιστορίες από μια επανάσταση στη σοφίτα

Ρομαντικές ιστορίες από μια επανάσταση στη σοφίτα

Το παρακάτω κείμενο μας έστειλε σύντροφος αναρχικός από τη Βουλγαρία. Το δημοσιεύουμε και εδώ καθώς με ένα εύγλωττο φανζινοειδές ύφος, περνά μέσα από μια προσωπική αφήγηση μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα τόσο για τη γενικότερη κοινωνική κατάσταση στη Βουλγαρία, όσο και για τη δική του περίπτωση, μιας ιδιότυπης κατάληψης στέγης στο χώρο εργασίας του!

Η ιστορία ξεκινά λίγο πριν το τέλος του τελευταίου μου εξαμήνου στο πανεπιστήμιο. Αφού πέρασα τέσσερα παλαβά χρόνια στις φοιτητικές εστίες της περίφημης πανεπιστημιούπολης της Σόφιας, το τέλος των σπουδών ερχόταν και η διαμονή μου στις φοιτητικές εστίες θα έληγε σύντομα. Έπρεπε να βρω στα γρήγορα ένα νέο μέρος για να μείνω, αν ήθελα να παραμείνω στη Σόφια. Βγήκα στη γύρα για ενοικιαστήρια, όμως όλα τα νοίκια, μου φαίνονταν υπερβολικά ακριβά για μένα. Εργαζόμουν τότε σε μια ιστοσελίδα. Η δουλειά ήταν σχετικά καλή-συνήθως έγραφα νέα και ανταποκρίσεις από συναυλίες, ανέβαζα φωτογραφίες, κι έκανα ένα πρωτόγονο είδος αρχειοθέτησης στα γραφεία. Το καλύτερο όμως ήταν ότι είχα μια ή και δύο βδομάδες άδειας κάθε μήνα, κατά τις οποίες μπορούσα να ταξιδεύω σ ολόκληρη τη χώρα, αν και το θέμα ήταν ότι ο μισθός μου ήταν ελεεινός. Όπως φαινόταν, αν σκόπευα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα θα 'πρεπε να βρω μια πιο "σοβαρή" και καλοπληρωμένη εργασία. Αυτό μου φάνηκε σαν να με δένουν με αλυσίδες, να πρέπει να δουλεύω όλο τον μήνα μόνο και μόνο για να βρίσκω λεφτά να πληρώνω το νοίκι και το φαγητό μου, και στην καλύτερη, να αποταμιεύω λίγα χρήματα για τη διασκέδαση των σαββατοκύριακων. Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα, μιας και δεν ήθελα να ξεπουλήσω τον ελεύθερο χρόνο μου για έναν μισθό.

Τότε, μου ήρθε η πιο τέλεια ιδέα. Σκέφτηκα να κάνω κατάληψη στο χώρο της δουλειάς μου. Το αφεντικό έμενε στο εξωτερικό και ερχόταν στη Βουλγαρία μόνο για μερικές χρονικές περιόδους. Δεν είχα τίποτε να χάσω, οπότε το αποφάσισα. Το γραφείο ήταν μια σοφίτα με δυο δωμάτια κι μια τουαλέτα. Δεν είχα και πολλές αποσκευές στη Σόφια τότε, καθώς το μέλλον μου δεν ήταν και πολύ φωτεινό και αφού έφυγα από τις εστίες έμενα σε σπίτια φίλων μου. Με το σακίδιό μου στον ώμο, ήμουν σαν σαλιγκάρι, κουβαλώντας παντού το σπίτι μου. Έτσι μετακόμισα προσεκτικά στα γραφεία κι έκρυψα τα πράγματά μου σε ένα χαρτονένιο κιβώτιο.
Κοιμόμουν στον υπνόσακό μου στο πάτωμα. Το καλοκαίρι είχε μόλις μπει, και ο καιρός ήταν ζεστός. Το κακό με το γραφείο, ήταν ότι δεν είχε μπάνιο. Είχε μόνο μια τουαλέτα κι έναν νιπτήρα με κρύο νερό. Σκέφτηκα ότι δε θα ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα, μιας και είχα μεγαλώσει σε χωριό, κι εκεί συνηθίζαμε να ζεσταίνουμε το νερό σε κουβάδες για να κάνουμε ένα μπάνιο. Στο πρώτο μπάνιο που προσπάθησα να κάνω στο γραφείο, είχα μια δυσάρεστη έκπληξη. Η τρύπα που έχει συνήθως στο πάτωμα για να φεύγουν τα νερά είχε βουλώσει και πλημμυρίσαμε. Προσπάθησα να την ξεβουλώσω, αλλά κατάλαβα ότι την είχαν μπλοκάρει οι γείτονες από κάτω.

Σκατά. Ζεστό καλοκαίρι, ιδρώτας, κι ούτε ένα μέρος να κάνεις ένα μπάνιο. Άρχισα να πηγαίνω στα σπίτια των φίλων μου για μπάνιο. Τότε επινόησα έναν πρωτοποριακό τρόπο να παίρνεις το μπάνιο σου: ζεσταίνουμε έναν κουβά νερό. Μουσκεύουμε ένα φανελάκι, και το χρησιμοποιούμε για να πλυθούμε. Έπειτα, σαπουνιζόμαστε και ξεπλένουμε με το μουσκεμένο φανελάκι. Αν γίνει με πολύ προσοχή, ίσως καταφέρουμε να μην ξαναπλημμυρίσουμε την τουαλέτα!

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισα, ήταν όταν το αφεντικό ήρθε στη Βουλγαρία. Τότε, έμενε μερικές φορές μέχρι αργά την νύχτα στο γραφείο, και ήμουν αναγκασμένος να γυρίζω στους δρόμους μέχρι να φύγει. Έπρεπε επιπλέον να ξυπνάω νωρίς το πρωί, μιας και δε γινόταν να με πιάσει να κοιμάμαι στο γραφείο.

Κάπως έτσι, κατοικώντας "στην παρανομία", το καλοκαίρι πέρασε και ήρθε το φθινόπωρο. Δεν είχα αποφασίσει αν ήθελα να συνεχίσω μ αυτόν τον τρόπο ζωής ή όχι. Έκανα τελικά μια συζήτηση με το αφεντικό μου, με το οποίο είχαμε μια καλή σχέση κι ακόμα δούλευα γι αυτόν από τότε που ανεβάσαμε τη σελίδα στο διαδίκτυο. Του είπα την ιστορία μου, κι ότι δεν είχα κάπου να κοιμηθώ. Τελικά, μου επέτρεψε να συνεχίσω να κοιμάμαι στο γραφείο, αλλά μου είπε να μην κάνω καμιά τρέλα εκεί.

Δεν έκανα ιδιαίτερη κατάχρηση της εμπιστοσύνης του αφεντικού, πάντως όταν έφυγε ξανά στο εξωτερικό, παρείχα καταφύγιο σε μερικούς ταξιδιώτες συντρόφους που δεν είχαν μέρος να μείνουν στη Σόφια. Ακόμα, αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε τη σοφίτα σαν στούντιο για πρόβες και ηχογραφήσεις. Με δυο ακόμα "πράκτορες" από την κολλεκτίβα Katarzis, φτιάξαμε μια ακουστική αναρχο-πανκ μπάντα. Κιθάρες, φλάουτα, κρουστά, και πορωτικοί στίχοι για την αντίσταση και μια καλύτερη ζωή γέμιζαν τη σοφίτα. Εκεί, επίσης, κάναμε όλες τις αναγκαίες προετοιμασίες για τις διαδηλώσεις: πανώ, αφίσες, φυλλάδια, φανζίν... Το γραφείο μεταμορφώθηκε σ' ένα μέρος μαγικό. Ήμουν γεμάτος ενθουσιασμό και ζούσα τις δικές μου μέρες πολέμου και νύχτες έρωτα.

Έπειτα, ήρθε ο χειμώνας κι ο καιρός ψύχρανε. Για καλή μου τύχη είχα βρει ένα στρώμα στο δρόμο, μιας και το πάτωμα ήδη ήταν παγωμένο. Δεν ήθελα να ανάβω τη θέρμανση, γιατί θα αναγκαζόμουν να πληρώνω μέρος των λογαριασμών του ηλεκτρισμού. Τις κρύες νύχτες λοιπόν, έπρεπε να κοιμάμαι με 2 υπνόσακους, 2-3 μπλούζες, παντελόνια και μάλλινες κάλτσες. Μιλάμε για μια πραγματικά hard-core σκατοκατάσταση, όμως το αίμα μου έβραζε από οργή. Ευτυχώς, ο χειμώνας ήταν σύντομος.

Σκέφτηκα τότε, ότι μετά απ' όσα πέρασα, δεν με σταματούσε τίποτα. Η άνοιξη και το καλοκαίρι πέρασαν με το ίδιο πάθος στην καρδιά μου. Είχα αρχίσει όμως να σιχαίνομαι τη ζωή στην πρωτεύουσα. Μεγάλη πόλη, μεγάλα σκατά. Κατάφερα να φυλάξω μερικά χρήματα παρά τον χαμηλό μισθό μου, κι αποφάσισα να σπάσω τις αλυσίδες μου: Ήθελα να βάλω μπρος ένα πιο ακτιβιστικό σχέδιο, όποτε παραιτήθηκα από τη δουλειά μου και παράτησα τη Σόφια.
Τώρα μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα: να γράφω και να μοιράζω αναρχικό υλικό, να στήνουμε με τους φίλους μου μερικές εκδηλώσεις, προσπαθώ να βοηθώ τους ανθρώπους εδώ όσο μπορώ, να ταξιδεύω, να κάνω σκέιτ, γιόγκα και γυμναστική, ενώ έχω προγραμματίσει ακόμα κι ένα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να επισκευτώ αναρχικές κοινότητες και αγρο-κολλεκτίβες. Αν και μπορώ να κάνω, σχετικά, ότι θέλω, νιώθω συχνά νοσταλγία για τη ζωή μου στη Σόφια και ιδιαίτερα για τη ζωή μου στη σοφίτα. Μνήμες, καλές και άσχημες, με κάνουν να χαμογελώ για τον παλιό καλό καιρό. Αυτές κι αν ήταν μαγικές μέρες και νύχτες - η επανάσταση στη σοφίτα.

Για το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Τει Σερρών

Τη Δευτέρα 5/11/07 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική για τη ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΟΝΙΔΟΥ στο ΤΕΙ Σερρών. Διαβάστηκε το κείμενο του Α.Σ.Τ.Σ., αποσπάσματα από το γράμμα της Χ. Τ. και το γράμμα του Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ.

Το κείμενο του στεκιού. Από http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=791211

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΕΙ

Mετά τα γεγονότα που παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια της προεκλογικής «χειραγώγησης», καμένη γη, πολιτικές υποσχέσεις κοινωνικού εφησυχασμού, ηθελημένη διαστρέβλωση της αλήθειας από τα Μ.Μ.Ε, ήρθε το γλυκανάλατο πρόσωπο της δημοκρατίας για να παρουσιάσει το φετινό πανηγυράκι της Δ.Ε.Θ., το οποίο μετατράπηκε συνάμα σε προεκλογική πασαρέλα του κάθε υποψηφίου πολιτικάντη.

Έτσι στις 8/9 είχαμε πρεμιέρα για την Δ.Ε.Θ. Ενός θεσμού που έχει καθιερωθεί εδώ και 8 δεκαετίες. Κρατικοί φορείς, κυβερνητικοί παράγοντες, ιδιοκτήτες πολυεθνικών, άνθρωποι που εξειδικεύονται στον κοινωνικό θεατρινισμό, διαφημίζουν και παρουσιάζουν αυτό το θεσμό με όποιο τρόπο μπορούν. Η Δ.Ε.Θ. όπως είναι εμφανές, υπερασπίζεται, προμοτάρει κάθε λογής εταιρείες οι οποίες για το κέρδος πατούν πάνω σε ανθρώπινα κουφάρια, πάνω σε λεηλατημένη και κατεστραμμένη γη. Εταιρείες όπου θέλουν τους εργάτες αλλά και τους καταναλωτές τηλεκατευθυνόμενους, σε ένα σύστημα ρόλων, αφεντάδων – μισθωτών σκλάβων - ευτυχισμένων καταναλωτών. Όλα αυτά στο βωμό της παγκοσμιοποίησης του εμπορεύματος, αλλά και στην διατήρηση της πλουτοκρατίας.

Για μέρες πριν τη Δ.Ε.Θ. τα κανάλια και όλα τα αστικά μέσα οργιάζουν για το γεγονός αυτό. Επαναφέροντας το κρατικό δόγμα μηδενικής ανοχής και προαναγγέλλοντας την «κατεχόμενη» Θεσσαλονίκη από τις δυνάμεις καταστολής, με σκοπό να δημιουργήσουν κλίμα τρομολαγνίας, αποτρέποντας την κοινωνική εναντίωση σε αυτό το θεσμό.

Μέσα σε όλα αυτά, ομάδες ετερόκλιτων ανθρώπων να φωνάζουν ότι δεν θέλουν να ζήσουν σε αυτή την υπαγορευμένη και εφησυχασμένη ευτυχία. Ο σκοπός τους όμως ήταν εμφανής. Προσπαθούσαν να καταστείλουν κάθε αγωνιστική, ανυπότακτη και μη συμβιβασμένη παρέμβαση με το σύστημά τους. Είναι η υπενθύμιση του κράτους για επαναφορά της τάξης όταν παρουσιάζονται παρεκκλίνουσες κοινωνικά συμπεριφορές, ενάντια στους εξουσιαστές – καταπιεστές του ανθρώπινου είδους.

Μετά την πορεία συνελήφθη η Χριστίνα Τονίδου μέσα στο πανεπιστήμιο και αντιμετωπίζει αυτή την στιγμή δύο κακουργήματα και μια σειρά πλημμελημάτων. Η αστυνομία εκμεταλλευόμενη την ψυχολογική της κατάσταση, καθώς ήταν τρομοκρατημένη από την ώρα της σύλληψης, θέλησε να αποσπάσει οτιδήποτε άσχετο ή σχετικό.

Η Χριστίνα Τονίδου φυλακίζεται στην γυναικεία πτέρυγα του Κορυδαλλού, χωρίς καν να γίνει δίκη. Ουσιαστικά κατηγορείται για την προσωπική της εναντίωση στις επιβολές της θεσμοθετημένης εξουσίας.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΟΝΙΔΟΥ

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Τει Σερρών

Το επόμενο σαββατοκύριακο (10-11/11) παραβιάζεται η είσοδος του στεκιού και πραγματοποιούνται ζημιές μέσα κι έξω από αυτό. Λεπτομέρεια: Οι μόνοι που μπήκαν στο κτήριο όπου βρίσκεται το στέκι ήταν "αφισοκολλητές" της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ...

Έτσι στις 20/11 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στο χώρο των ΤΕΙ, μετά από κάλεσμα με αφίσσα σε Σέρρες και Θεσσαλονίκη την προηγούμενη μέρα, με την παρουσία περίπου 40 αλληλέγγυων που κατέστησαν σαφές, απ ότι φάνηκε, στους θρασύδειλους της ΔΑΠ ότι οι πρακτικές της θα αντιμετωπίζονται άμεσα και όπως τους αρμόζει. Ακολουθεί το κείμενο της μικροφωνικής του στεκιού:

ΕΞΩ ΟΙ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ ΤΗΣ ΔΑΠ

Το σαββατοκύριακο 10-11 Νοεμβρίου το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι δέχτηκε απόκλητη επίθεση. Τα μοναδικά άτομα που εισήλθαν στο χώρο του Τει, στο κτήριο της ΣΤΕΦ, ήταν μέλη της δαπ-νδφκ με πρόφαση την αφισοκόλληση. Οι θρασύδειλοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για τις υλικές καταστροφές μέσα και έξω από το Στέκι.

Το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι αποτελεί πολιτικοκοινωνικό χώρο χωρίς κομματική χειραγώγηση. Τα άτομα που συμμετέχουν σεβόμενοι τον αντιιεραρχικό, αντιθεσμικό και αντιεμπορικό χαρακτήρα του δρουν ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, καθώς εκείνη εξαθλιώνει και αποβλακώνει συνειδήσεις.

Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου η συλλογικότητα του στεκιού θέλοντας να βάλει τέλος στις προκλητικές αυτές ενέργειες ξεκαθάρισε στη δαπ-νδφκ ότι η ανοχή της σε τέτοιες πρακτικές έχει εξαντληθεί καθώς στο παρελθόν έχουν σημειωθεί παρόμοια περιστατικά. Την ίδια μέρα, μετά την αποχώρησή μας, μερικοί από μας παρέμειναν στο χώρο του Τει. Τα άτομα αυτά καθώς και φιλικά μας πρόσωπα, απομονωμένα και χωρίς να προκαλούν, δέχτηκαν συμμορίτικες προκλήσεις από τραμπούκους της δαπ-νδφκ με σκοπό την τρομοκρατία.

Η πάγια πολιτική και επιχειρηματολογία τους, από τις πρώτες μέρες της δημιουργίας του στεκιού, σκόπευε στην εναντίωση της κοινωνικής γνώμης προς εμάς. Μας προσάπτουν κατηγορίες για ενέργειες με τις οποίες δεν σχετιζόμαστε και δεν ευθυνόμαστε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σπάσιμο των γραφείων της δαπ την περίοδο των καταλήψεων, όταν γελοιοποιήθηκαν προσπαθώντας να σπιλώσουν τις καταλήψεις και τους καταληψίες. Μέσα από συνελεύσεις, φυλλάδια και τοπικά μμε διαμέσου της τρομολαγνείας απαξιώνουν, διαστρεβλώνουν την ύπαρξή μας σαν πολιτικά όντα.

Οι σύγχρονοι πολιτικοί απόγονοι του παρακράτους των δεκαετιών του 50' και του 60' εισήλθαν στο φοιτητικό κίνημα σαν δαπ-νδφκ τη δεκαετία του 80'. Το πρόσφατο μαχαίρωμα φοιτητή, μέλους της πκς στο Βόλο, είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου και η συνεργασία με πληρωμένους μπράβους από νυχτερινά μαγαζιά δείχνουν τις παρασκηνιακές πρακτικές τους. Ξυλοδαρμοί φοιτητών πανελλαδικά, αλλά και στο Τεί Σερρών είναι γνωστοί. Και βέβαια είναι αυτοί που διοργανώνουν πάρτι σε ιδιωτικά κέντρα διασκέδασης μανατζάροντας με αυτόν τον τρόπο τα αφεντικά τους. Είναι αυτοί που επιδιώκουν τις πολιτικές καριέρες των αυριανών αφεντικών στους εργασιακούς χώρους της εκμετάλλευσης εις βάρος όλων μας ακόμα και σε σημερινούς ένθερμους υποστηρικτές τους.

Αυτό είναι το ήθος τους, αλλά αυτό δεν πρόκειται και ούτε μπορεί να συνεχιστεί. Η απάντησή μας σε κάθε μορφή βίας θα είναι άμεση και ολοκληρωτική.

Και για να μην ξεχνάτε ποια είναι η δουλειά σας, ΣΚΥΛΙΑ ΦΥΛΑΤΕ Τ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΑΣ

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι τει σερρών

Ανοίγουμε την νέα αγωνιστική σεζόν

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2007. Φοιτητική πόρεία, Σαλονίκη. Που τελικά έγινε 2 πορείες, ξεχωριστές, μετά από ενδοπαραταξιακές διαμάχες. Χμμ, γιατί όχι; και 2 και 3 και ακόμα περισσότερες. Και απο διαφορετικές διαδρομές την επόμενη φορά, να παραλύσει η κυκλοφορία (λέμε τώρα)...

Στη φωτό: "Όλοι οι φίλοι μου κατεβαίνουν στις πορείες. Λες να τους έχει κυριεύσει ο Σατανάς;" σε τοίχο της "Αγιορείτικης Εστίας", επί της Εγνατίας. Στη διάρκεια της πορείας.

ΝΑ ΧΕΣΩ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Εκτός από το να καταστέλλει με την παραταξιακή "αστυνομία ειρήνης" διαδηλωτές που συγκρούονται με την αστυνομία στα πέριξ του πανεπιστημίου Του, μια ακόμη προσφορά του δημοκράτη πρύτανη Αναστάσιου Κ. Μάνθου είναι και το σχεδόν καθημερινό βάψιμο των τοίχων μέσα και έξω από το πανεπιστήμιό Του, στο οποίο επιδεικνύεται μια ιδιαίτερη φροντίδα όσον αφορά το "πάτημα" αντιεξουσιαστικών συνθημάτων και αφισσών. Εντάξει ο καθένας είναι ελεύθερος να νοικιάζει διαφημιστικές πινακίδες, τηλεοπτικά σποτ, χώρο σε έντυπα κλπ για να προβάλει το χ ή ψ εμπόρευμα. Εντάξει, πλέον το αυτονόητο είναι πως αν κάτι δεν μεταφράζεται σε κέρδος, σε εμπόρευμα, απλά δεν μετράει. Ποια συνθήματα και μαλακίες. Απλά βρωμίζουν τον χώρο. Που πρέπει να αποδοθεί ολοκληρωτικά στο εμπόρευμα, τη διαφήμισή του, την ανεμπόδιστη κυκλοφορία του. Που πρέπει (σε δεύτερη φάση) να περιφρουρηθεί...

Κάποιος άλλος πάλι, το πήρε πολύ στα σοβαρά αυτό και δεν του βγήκε σε καλό (βλέπε http://directactiongr.blogspot.com/2007/09/27092007.html).

Λέγεται πως με τον επανακαθορισμό του "ασύλου", θα αποδοθεί στην μορφή "άσυλο" το αρχικό της περιεχόμενο, αυτό δηλαδή της ελευθερίας του λόγου, ευνουχισμένου βέβαια από κάθε πρακτική συνέπεια, απογυμνωμένου από τα μέσα να διαδοθεί στο κοινωνικό πεδίο, να συναντηθεί με την πράξη, με τα υποκείμενα. Σίγουρα, η συζήτηση για το άσυλο είναι στη φάση αυτή μια αποπροσανατολιστική φλυαρία, το μέλλον του φοιτητικού συνδικαλισμού αδιάφορο, η προσωπικότητα του Μάνθου έτσι κι αλλιώς αξιοθρήνητη.

Σα συμπέρασμα κρατάμε την ολοένα και μεγαλύτερη πρακτική δυσκολία, να κολλήσεις μια αφίσσα και να μείνει εκεί μέχρι να τη διαβάσει κάποιος, αν δεν πατηθεί στο πεντάλεπτο από μια "εμπορική" που αναπαράγονται κατά χιλιάδες, να γράψεις ένα σύνθημα και να μη σβηστεί την άλλη μέρα, κι όλα αυτά έχοντας να αντιμετωπίσεις ένα αργόσχολο συνάφι από ασφαλίτες για "εξακρίβωση στοιχείων" και τσαμπουκά, φιλήσυχους νοικοκυραίους που απορρούν "αν δεν ντρέπεστε", ιδιοκτήτες που "θα πάρουν τηλέφωνο την αστυνομία" και "όχι, οι εμπορικές δεν μας ενοχλούν", και...και...και... κρατάμε αυτό:

Ε λοιπόν μεγαλύτερη μαλακία από την ελευθερία του λόγου δεν υπάρχει.

Τα πανεπιστήμια μ' αρέσουν μόνο την νύχτα...

"05/09/2007: Αποφυλακίζεται με απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αναστολών ο πρώην αντιπρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Παναγιώτης Γετίμης, ο οποίος είχε καταδικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων σε κάθειρξη 16 ετών για την υπόθεση διασπάθισης 8 εκατομμυρίων ευρώ από το Πάντειο την περίοδο 1992 - 1998. Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής της 16ετούς κάθειρξης που υπέβαλε ο κ. Γετίμης, επικαλούμενος μεταξύ άλλων σοβαρά οικογενειακά προβλήματα που αντιμετωπίζει εξαιτίας του εγκλεισμού του.Το Πενταμελές Εφετείο Αναστολών διέταξε την απόφυλάκισή του με την καταβολή εγγύησης 50.000 ευρώ και τον περιοριστικό όρο της εμφάνισης μία φορά το μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του. Το δικαστήριο δεν του επέβαλε τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, καθώς η ακαδημαϊκή του δραστηριότητα απαιτεί μετακινήσεις και εκτός συνόρων."

...

Η 19χρονη Χριστίνα Τονίδου παραμένει προφυλακισμένη. Συνελήφθη στις 9/9 αφού της επιτέθηκαν ασφαλίτες μέσα στο χώρο των πανεπιστημίων, και τραυμάτισε τον έναν εξ αυτών, στη διάρκεια συμπλοκών ανάμεσα σε μπάτσους και ομάδες διαδηλωτών στα εγκαίνια της ΔΕΘ.

Γράμμα της Χριστίνας Τονίδου από τα κρατηρήρια:

Όπως όλοι γνωρίζετε συνελήφθηκα ξημερώματα στις 09-09-2007 στη διάρκεια συμπλοκής με αστυνομικούς που εισέβαλαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι οι κατηγορίες που μου αποδόθηκαν (σ΄αυτές πιστεύω πως θ΄ανταπεξέλθω) αλλά η αντιμετώπισή μου απ΄την αστυνομία καθώς εκμεταλλευόμενη τη ψυχολογική μου κατάσταση, το γεγονός δηλαδή ότι τρομοκρατήθηκα απ΄την ώρα της σύλληψης μου μέχρι και την ώρα που μ΄έφεραν εδώ, θέλουν ν΄αποσπάσουν πληροφορίες για οτιδήποτε άσχετο ή σχετικό. Για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα ν΄ακολουθούσαν τη γνωστή τακτική τους και τον παραδοσιακό τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων παρά αυτό το ψυχολογικό παιχνίδι που συνεχίζουν. Τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση θα δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό.
Τώρα όσον αφορά την ιδεολογική μου ταυτότητα έχω να σας πω δύο λόγια. Καταρχήν, πολλές φορές αυτά που δηλώνουμε δε σημαίνει ότι τα αντιπροσωπεύουμε κιόλας, δηλαδή δεν είμαστε πάντα αυτά που δηλώνουμε κι΄αυτό φαίνεται στην πράξη. Πολλοί θεώρησαν τον εαυτό τους επαναστάτη, αλλά οι πράξεις τους έδειξαν το αντίθετο.
Για μένα το να δηλώνει κάποιος/α αναρχικός/ή προϋποθέτει βαθειά αναζήτηση στον εαυτό του/της ωριμότητα και μια ολοκλήρωση απ΄όλες τις απόψεις ( ηθική, πνευματική κ.τ.λ.).
Ας επανέλθω όμως, αν εσείς κρίνετε, τουλάχιστον όσοι με γνωρίζουν, πως η δράση μου μπορεί να με χαρακτηρίσει αναρχική, τότε κάντε το. Το μόνο σίγουρο είναι οτι διαπνέομαι από αναρχικές ιδέες και μακάρι να πιστεύω μέχρι να πεθάνω, γιατί είναι κάτι πολύ δυνατό.
Από κει και πέρα το πώς θα κινηθείτε, εσείς το γνωρίζετε. Ελπίζω να έγινα κατανοητή.
Τέλος θέλω να κλείσω με κάτι που απευθύνεται σε όσους γεύονται την εξουσία, σε όσους μας αμφισβήτησαν, σε όσους γενικά δε μας πήραν στα σοβαρά: ΄΄είμαστε ένα ηφαίστειο που βράζει συνέχεια και η λάβα είναι η οργή μας. Αλίμονο αν εκραγεί το ηφαίστειο...η λάβα που θα ξεχειλίσει θα κάψει τα πάντα΄΄. Ευχαριστώ όσους ενδιαφέρονται.

Κρατητήρια Αστυνομικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης
12/09/2007
Τ. Χριστίνα

Μια ονομαστική λίστα κρατουμένων αγωνιστών: http://www.geocities.com/anarcores/krat.html

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΤΟΝΙΔΟΥ

"...Οι μπάτσοι μπαινοβγαίνουνε με Μάνθο αρχηγό, το άσυλο το ζούμε κάθε μέρα εδώ".

Παραπάνω, αφίσσα που κολλήθηκε στην περιοχή των πανεπιστημίων στη Θεσσαλονίκη. Το ίδιο σχέδιο τυπώθηκε και σε μερικά φλάιερς. Μαζί με την προηγούμενη αφίσσα και μια σειρά συνθημάτων με σπρέυ ολοκληρώνει τη δεύτερή μας ανοιχτή παρέμβαση.

Η πρώτη αφορούσε μια σειρά απο τρικάκια και άλλες πρακτικές ενέργειες, την περασμένη άνοιξη, με στόχο το σπάσιμο της "παγωμάρας" που υπήρχε σχετικά με το ζήτημα της βίας την οποία οι φοιτητές ως πειθαρχημένα "καλά παιδιά" θα' πρεπε να αποκηρύξουν.

Και δυο κουβέντες σχετικά με αυτό. Το περίφημο κλισέ του αριστερού προοδευτισμού "αποκυρήσσουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται", ενώ απ' την μια σημαίνει κάτι πολύ σαφές στην περίπτωση που η βία αυτή προέρχεται από εξωθεσμικούς ή και αντιθεσμικούς παράγοντες (νεολαίοι, διαδηλωτές κλπ) που κυμαίνεται από παρεμπόδιση μέχρι έμμεσο ή άμεσο "δόσιμο" στις αρχές, από την άλλη δεν είναι σε καμία θέση να εξασφαλίσει ότι μπορεί να κάμψει ανάλογα την κατασταλτική βία των κρατικών μηχανισμών. Συνεπώς κάθε τέτοια θέση δεν είναι παρά αποδοχή του κρατικού μονοπωλίου της βίας. Σε μια σύγκρουση, να αξιώνεις να κρατήσεις τα χέρια σου καθαρά σημαίνει να παίρνεις ξεκάθαρα το μέρος του ισχυρού. Τέλος, αυτή η θέση πρέπει να προβληματίζει ως προς την χρήση της που πάντοτε τείνει να μετατοπίζει το πεδίο της σύγκρουσης (από τον δρόμο, όπου υποτίθεται ότι αποξενώνει και "διώχνει" τον -αόριστο- κόσμο) στους ειδικούς που θα "επιρρεάσουν την κοινή γνώμη" μέσα από μια καλοπροαίρετη χρήση των μίντια, του κοινοβουλίου κλπ. Χωρίς να θέλουμε να πέσουμε σε έναν φετιχισμό της βίας στο δρόμο, αυτό που νιώσαμε ήταν ότι έπρεπε να κάθε τρόπο να σπάσουμε αυτή τη διαμεσολάβηση, κι αυτή την υποτίμηση της δύναμης και της εμπιστοσύνης των διαδηλωτών (φοιτητών στην περίπτωσή μας) στους εαυτούς τους. Οι πράκτορες δε αυτής της μεθόδευσης, κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ευδοκιμούν στους πανεπιστημιακούς χώρους και αποτελούνται από αυτούς που γίνονται εύκολα αντιληπτοί γενικά είτε ως κομπλεξικοί (όταν δεν διαθέτουν κάποιο κινηματικό άλλοθι) είτε ως γραφειοκράτες(όταν η επιρροή τους βασίζεται στο άλλοθι αυτό).

Δεν έχουμε διαθέση να κάνουμε τους ειδικούς, ούτε διεκδικούμε την εμπιστοσύνη κανενός. Δεν αφήνουμε όμως και κανέναν να μιλάει εκ μέρους μας. Αυτό που μπορούμε να πούμε σήμερα είναι τί δεν είμαστε και τί δε θέλουμε.

Υ.Γ. Οι "φοιτητές ενάντια στους κομπλεξικούς και στους γραφειοκράτες" είναι μια υπογραφή ελάχιστων ατόμων που παρακολούθησαν, στήριξαν και συμμετείχαν με πρακτικό τρόπο στις διαδηλώσεις και στις συγκρούσεις στο δρόμο στη διάρκεια των περσινών φοιτητικών κινητοποιήσεων.

Φοιτητές ενάντια στους κομπλεξικούς και στους γραφειοκράτες

Να σαμποτάρουμε το πανεπιστήμιο

Η αφίσσα που κυκλοφόρησε στη Σαλονίκη, τον Σεπτέμβρη του 2007 . Η χρονική στιγμή που βγήκε η αφίσσα έχει σημασία, όσον αφορά το περιεχόμενό της, μιας και βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου:

Από την μία με την αναθεώρηση του νόμου-πλαισίου, το άσυλο, βασικό συστατικό της συντεχνιακής κουλτούρας καθηγητών-φοιτητών, αφορά πλέον απλά και μόνο την προστασία της ομαλής λειτουργίας του πανεπιστημίου από π.χ. καταληψίες(;), διαδηλωτές, ή και μικρο-παραβατικούς, ξεκαθαρίζοντας έτσι τις όποιες ψευδαισθήσεις υπήρχαν περί του θεσμού αυτού με τη χρήση που του έγινε την νύχτα της 8-9/9 οπότε και συνελήφθη σε συμπλοκές μεταξύ ασφαλητών-ΜΑΤ και αναρχικών η Χριστίνα Τονίδου μέσα στο χώρο των πανεπιστημίων, τον οποίο κατέλαβαν "προλητικά" οι μπάτσοι την προηγούμενη μέρα...

Από την άλλη το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα (υπερβολικά φοιτητικό και ελάχιστα κίνημα), που ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει στον πυρήνα της σύγκρουσής του με τα μέτρα της αναδιάρθρωσης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αποσύρθηκε καταγελασμένο μαζί με τους καθηγητές του, τους μιντιακούς εκπροσώπους του, τους παραταξιακούς-οργανωμένους "συναγωνιστές" του, κι όσους γενικά συνήθισαν να μιλούν εκ μέρους του, αφήνοντας πίσω του αιχμαλώτισμένους συντρόφους, ελπίδες αλλά και αρκετή αηδία.

Πίσω στις σχολές λοιπόν, κι όλοι κάνουν σαν να μή συνέβη τίποτα. Και πραγματικά δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να θυμούνται. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά έσκισε στις εκλογές (πέρασε -σε σύνολο- ακόμα και το ποσοστό του Λεβέντη...), κκε και συριζα θα παίζουν πλέον με άλλον αέρα στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι απέναντι σε έναν αντίπαλο του βεληνεκούς τους (καρατζαφέρη). Οι "ανίκανοι" υπουργοί (γιαννάκου, πολύδωρας) "μαυρίστηκαν" στις κάλπες, όποτε μάλλον αποδόθηκε δικαιοσύνη, η δημοκρατία νίκησε και πάλι, ο λαός απεφάνθη κλπ οπότε πάμε όλοι μαζί πίσω στις δουλειές μας/σχολές μας.

Τη στιγμή αυτή λοιπόν, που φαίνεται πως όλα τέλειωσαν για το κίνημα αυτό, η αφίσσα αυτή ξαναθέτει το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, που δε θα μπορούσε παρά να είναι "εμφυλιοπολεμική": όχι πια μαζί με τους υπερασπιστές του "άλλου", του "σωστού" πανεπιστημίου και τους καθυστερημένους της "δημόσιας δωρεάν παιδείας" αλλά εναντίον τους. Όχι πια (μιας και εκτός των άλλων προβλημάτων, θα ήταν τουλάχιστον αστείο να προταθεί τη στιγμή αυτή κάτι τέτοιο) κινηματικά, αλλά υπόγεια, με προσωπική πρωτουβουλία και ευθύνη, κρυμμένοι μέσα στον κόσμο, μέσα στην νύχτα κι όχι πίσω από "μαζικά κινήματα", σε επίπεδο ατόμου, παρέας... Ακόμα κι έτσι. Οι εχθροπραξίες συνεχίζονται.

Φοιτητές ενάντια στους κομπλεξικούς και στους γραφειοκράτες.

Φλάιερ συντρόφων για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις (Θεσσαλονίκη)

(Κι άλλα) Φλάιερ συντρόφων για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις (Θεσσαλονίκη)