German translation of Polikarpos' first prison letter

HAT JEMAND VON ENTFÜHRUNG GESPROCHEN?

"Das Proletariat der industriellen Länder hat völlig die Behauptung seiner selbständigen Perspektive und schließlich seine Illusionen, doch nicht sein Sein verloren. Es ist nicht aufgehoben. Seine Existenz in der gesteigerten Entfremdung des modernen Kapitalismus dauert unerbittlich fort: dieses Proletariat besteht aus der ungeheuren Mehrzahl der Arbeiter, die jede Macht über die Bestimmung ihres Lebens verloren haben und sich, sobald sie das wissen, wieder als Proletariat definieren, als das in dieser Gesellschaft wirkende Negative."

Guy Debord

Seit den 90er Jahren prahlen verschiedene Leute, welche sich über die postmoderne Typologie geäußert haben und jedes Mal eine andere Maske tragen (manchmal des Neoliberalen, manchmal der ?mittleren politischen Szene", manchmal der Sozialdemokraten, gelegentlich der Ideologen der Lauheit und des verwirrenden multikulturellen Neo-Linken, welcher alles vermischt, und manchmal die Maske des ?antiautoritären" neo-hippieesken Lifestyles) über die Ideologie des Endes der Geschichte: es gibt kein Proletariat mehr, es gibt keinen Klassenkampf mehr, schlussendlich können wir uns furchtlos in Richtung des Paradieses des Markts bewegen, wo reichlich Honig und Milch fließen. Und Hamburger und Ketchup auch...Bedauerlicherweise sind für die Verteidiger der Rechtmäßigkeit die Fakten unwiderlegbar: eine Gruppe von Kapitalisten hat eine Bande von Kriminellen organisiert und die Proletarier entführt und verlangt als Lösegeld ihre Arbeitskraft, die Kommerzialisierung ihres menschlichen Lebens, ihre Zeit (welche in Geld umgewandelt wird), sogar ihre gesamte Existenz. Lohnsklaverei ist ein fortdauerndes Verbrechen gegen die Menschenwürde. Es ist nicht nur wegen den gewohnten ?Verlusten? der Arbeits-?Unfälle? des Klassenkampfes. Nicht nur aufgrund der toten, verletzten und verstümmelten Menschen der Arbeits-?Unfälle?, wegen den Erkrankungen bedingt durch das Arbeitsumfeld und den Arbeitsplatz. Nicht nur wegen den Erdbeerfeldern, welche uns aufzeigen, dass wir niemals die Zeit der Sklaverei hinter uns gelassen haben. Nicht nur wegen den geopferten Arbeiter_innen (Einheimische oder Immigrant_innen, ?teure und billige" Arbeitshände), auf dem Altar jedes ?Amerikanischen Traums" oder ?Griechischen Wunders".Es ist die Existenz der Lohnarbeit, welche das fortdauernde Verbrechen bildet. Und die Verbrecher, die Entführer und die Erpresser sind alle Mylonas. Selbst wenn die Ratten der Medien den Bandenchef Mylonas (der Boss der Gruppe von Dieben des Industriellen Verbandes in Nordgriechenland) als unschuldiges ?Opfer" präsentieren, als ein missverstandenes neoliberales christliches Kind, als einen schmerzresistenten Arbeiter, welcher sich Tag und Nacht für den Gemeinnutz abmüht.Was die illusionistischen Tricks, welche die verschiedenen Vampire wie Mylonas anwenden, um ihr ?menschliches Gesicht? (zum Beispiel grüner Kapitalismus, sozialisierte Industrie,.usw.) zu zeigen, angeht, kann nur eines gesagt werden:

SATIRE HAT SEINE GRENZEN...

Mylonas ist nichts weiter als das Gehirn einer Bande von Ausbeutern. So wie alle Kapitalisten ist auch er ein Parasit: ein Gewicht auf der Erde und ein Hindernis für den Wind.So sollte das Mylonas Paar aufhören zu tun, als ob sie vergewaltigte Jungfrauen wären.?O meine Freunde, wir haben eine kurze Zeit zu leben,...so leben wir, um auf Könige zu treten;W. ShakespeareDie erste Pflicht des Proletariats ist die Gewissenhaftigkeit für sich selber, seine Lage und seine Funktion. Das Bewusstsein eine Prostituierte in den Händen eines Kapitalisten zu sein, Reichtum für die Bosse und Elend für sich selbst produzierend.Das Bewusstsein andererseits, welches das ganze materielle Leben der Gesellschaft produziert. Welches aber nichts ist aber ALLES SEIN KANN.Die zweite Pflicht des Proletariats ist die Verweigerung der ihr auferlegten Rolle, die Verweigerung der Arbeit, die Verweigerung der Entfremdung.Die dritte Pflicht des Proletariats, welche aus den zwei ersten natürlich hervorgeht, ist die revolutionäre Aktion für seine eigene Unterdrückung.Nur die Untergebenen können die gegenwärtigen Bedingungen entzünden und eine revolutionäre Explosion für die Zerstörung der autoritären/Klassen-Gesellschaft herbeiführen."

Aus: 'The art of war', 6. Ausgabe von "Asymmetric threat"

Bedauerlicherweise wiegt sich der Proletarier im Wilden Westen des Kapitalismus mit dem Konsum in den Schlaf . Das Leben hat sich zu einem nekrophilen Überleben zwischen Käfigen aus Zement, Autos, Reklametafeln, Überwachungskameras und Bullen gewandelt. Der Weg des Überlebens ist zugeteilt: von einem Konzentrationslager zu einem anderen. Von der Schule zur Uni, von der Armee zur Lohnsklaverei. Und dann überquert der Proletarier die selben Straßen der Entfremdung wie der Nachtwanderer: Arbeit, Zuhause, Shoppingmeile, Arbeit. Von der Produktion zum Konsum...Hinter dem eisernen Vorhang des fiktiven Reichtums und der spektakulären Misere versteckt sich eine nicht anerkannte Wahrheit: das Wunder des Westen läuft über Leichen. Nicht nur derer der dritten Welt (sowieso ist diese andauernden Ausbeutung, das größte Verbrechen der menschlichen Geschichte), sondern auch derer in der dritten Welt innerhalb des Westens.Hinter dem Glanz des Konsumrausches versteckt sich die Fäule einer abschlachtenden Zivilisation. Aber aus dieser Fäule springt eine Möglichkeit hervor. Eine Möglichkeit, die nicht mal die Think-Tanks des existierenden Systems, nicht mal die bürokratischen Sicherheiten des Bolschewismus, nicht mal der altsteinzeitliche Determinismus der Ideologien zu ersticken vermögen: die gesellschaftliche Entropie, die Revolution, der fortdauernde Kampf für die Zerstörung des Staates, des Privateigentums und der Lohnarbeit.Genoss_innen! Das Leben ist kurz. Wenn wir leben, leben wir um auf die Köpfe der Bosse und ihrer Sklaven zu treten.

Für die Anarchie und den Kommunismus!

PS: Wie in der Vergangenheit so auch jetzt werde ich nicht in meinen öffentlichen Gesprächen über die Punkte des Strafgesetzbuches reden. Darüber hinaus ist die Trennung in ?Unschuld" und ?Schuld" ist eine künstliche, welche zur juristischen Waffenkammer des Staates gehört.Das Einzige, das ich über die Angelegenheit zu sagen habe, ist, dass ich solidarisch war und bin als Anarchist, sowie auch als Freund, mit einem illegalisierten und verjagten Mann, Vasilis Paleokostas. Von jetzt an werden meine Worte eine Kontinuität meiner Situation vor der Festnahme und nicht ein Wimmern für ?Unschuld" sein.

PPS: Die ökonomische und juristische Unterstützung ist gut. Freiheitswünsche ist auch, aber die beste Solidarität ist die Fortsetzung der revolutionären Aktion.

Freiheit für die Genossen G. Dimitrakis, G. Voutsis-Vougiatsis und V. Botzatzis.
Freiheit für die Revolutionäre der revolutionären Organisation 17ter November.
Solidarität mit den sechs gesuchten Genossen.

-Revolution zuerst und zu jeder Zeit-

Polikarpos Georgiadis
Gefängnis von Ioannina
01.09.2008

2ο γράμμα του Πόλυ Γεωργιάδη

Bella gerant alii tu felix Austria nube!!


(Δήλωσις μετανοίας. Υπ’ όψιν του σεβασμίου υπουργού δικαιοσύνης)

«Μετανόησον ουν ει δε μη, έρχομαι σου ταχύ και πολεμήσω μετ’ αυτών εν τη ρομφαία του στόματος μου»

Ιωάννου Αποκάλυψις


«εκεί οπού αρχίζει η Αγορά, εκεί αρχίζει κι ο θόρυβος των μεγάλων θεατρίνων και το βούισμα των φαρμακερών μυγών»

Νίτσε



Εκλαμπρότατε

Παρακολουθώντας εις τον Ιερόν Ναό της τηλοψίας τους υπέροχους Ύμνους και ψαλμωδίες του Θεάματος ( γνωστές εις την αμαθή πλεμπάγια ως “διαφημίσεις”), επιτέλους ως ένας νέος απόστολος της Σαούλ του 21ου αιώνα φωτίστηκα από το Άγιο Πνεύμα της Αγοράς! Φως ιλαρόν εστρατοπέδευσε εις την αμαρτωλή ψυχή μου και διέλυσε τα σκότη τα εκπορευόμενα υπό του Πονηρού (δεν είναι διόλου τυχαίο που ο Διάολος είναι κόκκινος. Είναι κομμουνιστοσυμμορίτης!).

Αμήν λέγω υμήν, είδα την Αλήθεια κατάματα κι έσκουξα: θαύμα! Και Ανάπτυξις! Δύο σε ένα!

Και αποκαλύφθηκε μπροστά μου το όραμα του Θεάματος! Μακάριος ο αναγιγνώσκων και οι ακούοντες τους λόγους του Αγίου Εμπορεύματος: οι αγελάδες βόσκουν χαρούμενες για να μας δωρίσουν το γάλα τους. Οι χοίροι τρισευτυχισμένοι γίνονται θρεπτικότατα χάμπουργκερ. Τα κοτόπουλα μακάρια και γελαστά συμμετέχουν στο μυστήριο της θείας Βαφτίσεως, και το όνομα αυτών Μιμίκος. Τραπεζίτες και δανειολήπτες εκστασιασμένοι αγκαλιάζονται και πορεύονται αδελφικά προς την βασιλεία των Ουρανών και των Ιερών Φιλέτων. Βιομήχανοι, εφοπλιστές, πολυεθνικές με κορμιά ισχνά από την ασκητική ζωή σκίζονται για το ποιος θα πρωτοσώσει τη φύση, τα ζώα, τα δάση, το περιβάλλον. Το νερό γάργαρο ποτίζει τα αφρικανάκια. Τώρα διψάνε μόνο για γνώση! Σ’ ευχαριστούνε, ω Εταιρία!

Ρίγη συγκινήσεως μου προκαλεί αυτή η ευγενής άμιλλα. Δακρύζω όταν αντικρίζω τη φτερωτή σερβιέτα να μοχθεί για μια ευτυχισμένη γυναικεία περίοδο. Με συγκίνηση
αντικρίζω το αγαπημένο μου αναψυκτικό να μου προσφέρει χαρέμι για την σεξουαλική μου κατανάλωση. Όμορφος κόσμος νόμιμος (άρα και ηθικός) αγγελικά πλασμένος. Κλαίω με δάκρυ μελανό που παρεξήγησα τόσους άοκνους και μοχθηρούς (εκ του μόχθου κύριε υπουργέ, μην παρεξηγηθούν οι αγαθές προθέσεις μου…) ανθρώπους να σκέφτονται το καλό το δικό μας και των συνανθρώπων μας. Κέρδος και κοινωνική ευθύνη συμβαδίζουν, όπως είπε και ο σεμνός και ταπεινός πρωθυπουργός μας, αλλά και οι άδολοι ακτιβιστές του νεοφιλελευθερισμού σαν τον Δασκαλόπουλο και τον Μυλωνά.

Γι αυτό κι εγώ, μονάκριβε υπουργέ μου, από σήμερα αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τον αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμοριτισμον και τας παραφυάδας αυτού ως αντιαναπτυξιακώς δρώντες. Παραδίδω τα κονσερβοκούτια μου εις τας αρμοδίας αρχάς και δηλώνω πίστην και υπακοήν εις την σεπτή μας εξουσία, το αγαθό μας κράτος και το ιερατείο του Αγίου Εμπορεύματος και της Οσίας Εργασίας. Μετανοώ και αυτομαστιγόνομαι με τον αγαπημένο μου μασαζοκορσέ, για να εξαγνιστεί το ταπεινό μου σαρκίο. Και νοιώθω έτοιμος πλέον να υπηρετήσω τον καπιταλισμό και τον θεούλη μας, ως απλός και ταπεινός μοναχός.

Γι αυτόν τον λόγο, λαμβάνω την εξαιρετικήν τιμήν να απευθύνω προς την Υμετέραν εξοχότητα και να παρακαλέσω Αυτήν θερμώς, όπως ευαρεστηθεί να με μεταγάγει εις την ιερά Μονή Βατοπεδίου, να εκτίσω ως δούλος του Θεού το υπόλοιπο της ποινής μου. Κι εγώ θα προσεύχομαι νύχτα-μέρα για εσάς και την σωτηρία της ψυχής σας:

“Τιμή και υπομονή στην εξουσία, και στη στραβή εξουσία. Έτσι θέλει ο καλός ύπνος…
Πάντα θα μου φαίνεται καλύτερος ο βοσκός αυτός που οδηγεί τα πρόβατα του στα πιο πράσινα λιβάδια: αυτό ταιριάζει με τον καλό ύπνο”

Ικετεύω θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα και διαπυρώς εύχομαι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ της ενδόξου Δεξιάς του Κυρίου. Είθε ο Γιαχβέ, ο κερδώος Ερμής και η Παναγία η Δεξιά να φωτίζουν εσάς και τους ψηφοφόρους σας. Δούλος σας και υπήκοος σας, νυν και αεί και εις πάντας τους αιώνας.


Πολύκαρπος Γεωργιάδης
Φυλακές Ιωαννίνων
Σεπτέμβριος 2008

Prison letter of Polikarpos Georgiadis

DID ANYBODY TALK ABOUT KIDNAPPING?

“The proletariat of the industrial countries has completely lost the affirmation of its autonomous perspective and also, in the last analysis, its illusions, but not its being. It has not been suppressed. It remains irreducibly in existence within the intensified alienation of modern capitalism: it is the immense majority of workers who have lost all power over the use of their lives and who,once they know this,redefine themselves as the proletariat, as negation at work within this society”.

Guy Debord



Since the nineties different people who've expressed themselves about postmodern typology wearing a different mask every time (sometimes of the neo-liberal, sometimes of the “middle political scene”, sometimes of the social democrats, sometimes of the ideologists of tepidity and confused multi cultural neo-leftism that mixes everything up, and sometimes the mask of the “anti authoritarian” new-hippie lifestyle ) ruminate/brag about the ideology of the end of history: there is no more proletariat, there is no class war, we can at last without fear head towards the Paradise of Market, where honey and milk flow abundantly. And hamburgers and ketchup too...

Unfortunately for the apologists of legality, the facts are stubborn: a handful of capitalists has organized a criminal gang and kidnapped proletarians demanding for ransoms, their working power, the commercialization of human activity, their time (that transforms into money), even their whole existence. Wage slavery is a permanent crime against human dignity. It's not just because of the usual 'casualties' of work “accidents” of class war. It's not just because of the dead, wounded and amputated people of the work “accidents”, but also because of the diseases related to the working environment and space. It's not just because of the strawberry fields, that show us we've never escaped the time of slavery. It's not just because of the sacrificed workers (locals and immigrants, “expensive and cheap” labor hands) at the altar of every “American dream” or “Greek miracle”.
It is the existence itself of waged work that constitutes the permanent crime! And the criminals, the kidnappers and the blackmailers are all the Mylonas. Even if the rats of the media present the leader of thieves Mylonas (the boss of the gang for common thieves of the Federation of Industries of Northern Greece) as an “innocent” victim, as a misunderstood neo-liberal Christian child, as a pain resistant worker, who efforts night and day for the common good.
As for the illusionist tricks that different vampires like Mylonas invent to show their “human face” (for example green capitalism, socialised industry, etc.), only one thing can be said:



SATIRE HAS ITS LIMITS...

Mylonas is no more than the brain of a gang of exploiters. Like all capitalists he too is a parasite: a weight on earth and an obstacle for winds.

So the Mylonas couple should stop pretending raped virgins .





“O gentlemen, the time of life is short! ...
And if we live, we live to tread on kings”


W. Shakespeare


The first duty of the proletariat is the conscienceness of itself, of its position and its role. The conscience of being a prostitute in the hands of a capitalist, of producing wealth for the bosses and misery for itself.
The conscienceness on the other hand that produces the whole material life of society. That it is nothing but CAN BE EVERYTHING.
The second duty of the proletariat is the denial of its imposed role, the denial of work, the denial of alienation.
The third duty of the proletariat which arises naturally from the first duties, is the revolutionary action for it's own suppression.
Only the subjects can ignite the objective conditions and cause the revolutionary explosion for the destruction of the authoritarian/class society.

From: 'The art of war', 6th issue of “Asymmetric threat”

(under publication...)


Unfortunately in the wild west of capitalism the proletarians lullaby with trash eating over consumerism. Life has involved into a necrophilic survival between cages of cement, cars, billboards, surveillance cameras and cops. The route of survival is assigned: from one concentration camp to another. From school to university, from army to wage slavery. And there the proletarian crosses the same streets of alienation as the night walker: work, home, shopping mall, work. From production to consumption...
Behind the iron curtain of virtual prosperity and spectacular misery lies an unadmitted truth: the miracle of the west walks over corpses. Not only of those in the third world (either way this constant exploitation is the most gigantic crime of human history), but also of those in the third world on the west.
Behind a glance of being high on consumption hides the rot of a slaughtering civilization. But from inside this rot one possibility springs up. A possibility that not even the think tanks of the existent system, not even the bureaucratic certainties of Bolshevism, not even the paleolithic determinism of ideologies can repress: the social entropy, the revolution, the constant struggle for the destruction of the state, of private property and of waged work.
Comrades! Life is short. If we live, we live to step on the heads of bosses and their slaves.

For anarchy and communism!

P.S.1 As in the past also now, in my public speech I will not speak about issues of the penal code. Moreover “innocence” and “guiltiness” are fake distinctions that concern only the legal armory of the state.
The only thing that I want to say about the case, is that I was and I am in solidarity, as anarchist as well as a friend, to an illegal and haunted man, Vasilis Paleokostas. From there on, my speech will be a continuity of my pre-arrest placement and not a whine for “innocence”.

P.S.2 Economical and legal support is good. So are wishes for freedom, but the strongest form of solidarity is the continuation of revolutionary action.
Freedom to the comrades G. Dimitrakis, G. Voutsis-Vougiatsis and V. Botzatzis.
Freedom for the revolutionaries of the revolutionary organisation 17th of November.
Solidarity to the 6 wanted comrades.

-Revolution first and always-





Polikarpos Georgiadis,

Prisons of Ioannina,

01/09/2008

Γράμμα του Πόλυ Γεωργιάδη από τις φυλακές Ιωαννίνων

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΑΓΩΓΗ;

(Η απαγωγή του προλεταριάτου ως θεμέλιος λίθος του καπιταλισμού...)

"Το προλεταριάτο των βιομηχανικών χωρών έχασε τελείως την επιβεβαίωση της αυτόνομης προοπτικής του και, σε τελευταία ανάλυση, τις αυταπάτες του, αλλά όχι και τον εαυτό του. Δεν έπαψε να υπάρχει. Εξακολουθεί αμετάκλητα να υπάρχει μέσα στην εντατικοποιημένη αλλοτρίωση του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι η τεράστια πλειοψηφία των εργαζομένων που έχασαν κάθε εξουσία πάνω στην ρύθμιση της ζωής τους και που, μόλις το μάθουν, ορίζονται ως το προλεταριάτο, η επί τω έργο Άρνηση στην υπάρχουσα κοινωνία".

Γκυ Ντεμπόρ


Από την δεκαετία του 90’ οι διάφοροι εκφραστές της μεταμοντέρνας τυπολογίας, φορώντας διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά (άλλοτε του νεοφιλελεύθερου, άλλοτε του "μεσαίου χώρου", άλλοτε του σοσιαλδημοκράτη, άλλοτε του ιδεολόγου της χλιαρότητας και του συγχυσμένου πολυ-πολιτιστικού νεο-αριστερισμού που όλα τα αλέθει και πότε-πότε του "αντιεξουσιαστικού" νεοχίπικου lifestyle) αναμασούν το ιδεολόγημα του τέλους της ιστορίας: δεν υπάρχει πια προλεταριάτο, δεν υπάρχει ταξικός πόλεμος, μπορούμε πλέον άφοβα να οδεύσουμε προς τον Παράδεισο της Αγοράς, που ρέει άφθονο το μέλι και το γάλα. Και το χάμπουργκερ και η κέτσαπ...
Δυστυχώς για τους απολογητές της νομιμότητας τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα: μια χούφτα καπιταλιστών έχουν οργανώσει μια εγκληματική συμμορία κι έχουν απαγάγει τους προλετάριους, απαιτώντας για λύτρα την εργατική τους δύναμη, την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης δραστηριότητας τους, το χρόνο τους (που μετατρέπεται σε χρήμα), την ίδια τους την ύπαρξη. Η μισθωτή σκλαβιά είναι ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν είναι μόνο τα εργατικά "ατυχήματα", οι «παράπλευρες απώλειες», του ταξικού πολέμου. Δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια των νεκρών, των τραυματισμένων, των ακρωτηριασμένων, όχι μόνο από τα εργατικά «ατυχήματα», αλλά και από ασθένειες που σχετίζονται με τη φύση της εργασίας ή του εργασιακού χώρου. Δεν είναι μόνο τα φραουλοχώραφα, που δείχνουν ότι ποτέ δεν ξεφύγαμε από την εποχή των δουλεμπόρων. Δεν είναι μόνο οι θυσιαζόμενοι εργάτες (ντόπιοι και μετανάστες, «ακριβά» και «φθηνά» εργατικά χέρια) στο βωμό του κάθε «Αμερικάνικου ονείρου», ή «Ελληνικού θαύματος».

Είναι η ίδια η ύπαρξη, της μισθωτής εργασίας που αποτελεί το διαρκές έγκλημα! Και οι εγκληματίες, οι απαγωγείς, οι εκβιαστές είναι όλοι οι Μυλωνάδες. Κι ας παρουσιάζουν οι τσανακογλείφτες των Μ.Μ.Ε. τον αρχιλήσταρχο Μυλωνά, (αρχηγό της συμμορίας των κοινών κλεφτών του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Βορείου Ελλάδος) σαν «αθώο» θύμα, σαν ένα παρεξηγημένο νεοφιλελεύθερο χριστιανόπουλο, σαν ένα φιλόπονο εργαζόμενο που νυχθημερόν μοχθεί για το κοινό καλό. Όσο για τα ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα που εφευρίσκουν τα διάφορα βαμπίρ, σαν τον Μυλωνά, για να δείξουν το «ανθρώπινο τους πρόσωπο» (βλ. «πράσινος καπιταλισμός», «κοινωνικό επιχειρείν» κλπ) ένα μονάχα μπορεί να λεχθεί:
Και η σάτιρα έχει τα όρια της...
Ο Μυλωνάς δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγκέφαλος μιας σπείρας εκμεταλλευτών. Όπως όλοι οι καπιταλιστές, έτσι κι αυτός είναι ένα παράσιτο: βάρος της γης και εμπόδιο των ανέμων. Ας σταματήσει, λοιπόν, το ζεύγος Μυλωνά να παριστάνει τις διακορευμένες παρθένες!

«Ω ευγενικοί μου άνθρωποι,
η ζωή είναι σύντομη...
Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε
πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων»
Σαίξπηρ

«Πρώτο καθήκον του προλετάριου είναι η συνείδηση του εαυτού του, της θέσης του, ρόλου του. Η συνείδηση ότι είμαι μια πόρνη στα χέρια του καπιταλιστή, ότι παράγει πλούτο για τα αφεντικά και αθλιότητα για τον εαυτό του. Η συνείδηση, από την άλλη, ότι παράγει ολόκληρη την υλική ζωή της κοινωνίας, ότι δεν είναι τίποτα αλλά ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Δεύτερο καθήκον του προλετάριου είναι η άρνηση του επιβαλλόμενου ρόλου του, η άρνηση της εργασίας, η άρνηση της αλλοτρίωσης.
Τρίτον καθήκον του προλετάριου, που απορρέει φυσιολογικά από τα δυο πρώτα είναι η επαναστατική δράση για την αυτοκατάργηση του. Μόνο τα υποκείμενα μπορούν να πυροδοτήσουν τις αντικειμενικές συνθήκες και να προκαλέσουν την επαναστατική έκρηξη για την καταστροφή της εξουσιαστικής/ταξικής κοινωνίας.»
Η τέχνη του Ταξικού Πολέμου
έκτο τεύχος της Ασύμμετρης Απειλής (υπό έκδοση...)

Δυστυχώς, στην άγρια δύση του καπιταλισμού οι προλετάριοι νανουρίζονται με την σκουπιδοφαγική υπερκατανάλωση. Η ζωή έχει μετατραπεί σε μια νεκρόφιλη επιβίωση ανάμεσα σε τσιμεντένια κλουβιά, Ι.Χ., διαφημιστικές πινακίδες, κάμερες επιτήρησης και μπάτσους. Η διαδρομή της επιβίωσης προδιαγεγραμμένη: από στρατόπεδο συγκέντρωσης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από το σχολείο στο πανεπιστήμιο, από το στρατό στη μισθωτή σκλαβιά. Κι εκεί ο προλετάριος υπνοβατικά διασχίζει τους ίδιους δρόμους της αλλοτρίωσης: δουλειά, σπίτι, εμπορικό κέντρο, δουλειά. Από την παραγωγή στην κατανάλωση...
Πίσω όμως από το σιδηρούν παραπέτασμα της εικονικής ευμάρειας και της θεαματικής μιζέριας, κρύβεται μια ανομολόγητη αλήθεια: το θαύμα της Δύσης πατάει επί πτωμάτων. Όχι μόνο του τρίτου κόσμου (που έτσι κι αλλιώς η διαρκής εκμετάλλευση του αποτελεί το πλέον γιγαντιαίο έγκλημα στην ανθρώπινη ιστορία), αλλά και του τρίτου κόσμου στο εσωτερικό της Δύσης.
Πίσω από τα χαρωπά βλέμματα της καταναλωτικής μαστούρας κρύβεται η σαπίλα ενός δολοφονικού πολιτισμού. Μέσα όμως απ' αυτή τη σαπίλα ξεπετάγεται μια πιθανότητα, μια πιθανότητα που δεν μπορούν να καταπνίξουν ούτε οι δεξαμενές σκέψεις του Υπάρχοντος, ούτε οι γραφειοκρατικές βεβαιότητες του μπολσεβικισμού, ούτε οι παλαιολιθικοί ντετερμινισμοί των ιδεολόγων: η κοινωνική εντροπία, η επανάσταση, ο διαρκής αγώνας για την καταστροφή του κράτους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της μισθωτής εργασίας.

Σύντροφοι! Η ζωή είναι σύντομη. Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των αφεντικών και των δούλων τους!

Για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό!

Υστερόγραφο 1: Όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα, στο δημόσιο λόγο μου δεν πρόκειται να αναφερθώ σε ζητήματα του Ποινικού Κώδικα. Εξάλλου η ''αθωότητα'' και η ''ενοχή'' είναι ένας πλαστός διαχωρισμός που αφορά μόνο το νομικό οπλοστάσιο του κράτους.

Το μόνο που έχω να πω για την υπόθεση, είναι ότι στάθηκα και στέκομαι αλληλέγγυος, τόσο σαν αναρχικός, όσο και σαν φίλος σε έναν παράνομο και κυνηγημένο άνθρωπο, τον Βασίλη Παλαιοκώστα. Από κει και πέρα ο δημόσιος λόγος μου θα είναι μια συνέχεια της προ συλλήψεως τοποθέτησης μου και όχι ένα κλαψούρισμα «αθωότητας».

Υστερόγραφο 2: Καλή η οικονομική και νομική στήριξη, καλές οι λευτεριές, αλλά η μεγαλύτερη αλληλεγγύη είναι η συνέχιση της ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ
Γ. ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ, Β. ΜΠΟΤΖΑΤΖΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ


ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΦΥΛΑΚΕΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
1/09/2008

A place to be...

Στη Γέφυρα του Κλείτου, Σάββατο στις 10 το πρωί:

το δ.σ. του Συλλόγου Περιβάλλοντος Ακρινής μετά από απόφαση λαϊκής συνέλευσης καλεί σε κατάληψη των ταινιοδρόμων του ΑΗΣ, ενάντια στις επιπτώσεις των εγκαταστάσεων της ΔΕΗ στην περιοχή και προκειμένου να ασκηθεί πίεση για τη διεκδίκηση μετεγκατάστασης του χωριού, τη βελτίωση του δρόμου Ακρινής - Πτολεμαϊδας κλπ.

περισσότερα στο http://pontokomicom.blogspot.com/

Μετά από παρέμβαση συντρόφων στους δρόμους της Θεσσαλονίκης...

Μένει πλέον κάθε φιλία να πάρει το χαρακτήρα Σύστασης Συμμορίας

Δυο σύντροφοί μας κρατούνται για εμπλοκή στην υπόθεση απαγωγής του προέδρου του ΣΒΒΕ, Γ. Μυλωνά.

Καμιά εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ.

Θα επανέλθουμε εφόσον αποκατασταθεί κάποια επικοινωνία.

***

Two companions of ours were seized accused for involvement in the abduction of the president of northern Greece industrialists, G. Mylonas.

Don't believe the media.

We ll be back on that once we manage to communicate with them.

"Freedom is the crime that contains all crimes"

Και ιδού...

Το "διαδικτυακό αρχείο για ανατρεπτική χρήση" μέλει να ξαναβγεί σύντομα από την κατάψυξη, προκειμένου να φιλοξενήσει καταρχήν κείμενα, πληροφορίες και μεταφράσεις που συναντήσαμε και μας φάνηκαν τουλάχιστον ενδιαφέροντα και θέλουμε να τα μοιραστούμε και με άλλους/ες, καθώς και κείμενα που (θα) επεξεργαζόμαστε στα πλαίσια άλλων σχεδίων (στο μεταξύ ο halastor συνεχίζει -μεταξύ άλλων- να εκδίδει το έντυπο "Ασύμμετρη Απειλή" από τη Σαλονίκη, ενώ οι ExNegativo & bezmotivnik ήδη οδεύουν προς μια διεθνή των βανδαλιστών, ιχνηλατώντας και σε επαφή με ταραχοποιούς από χώρες ξωτικές κι ονειρεμένες. Το αρχείο παραμένει ανοιχτό σε προτάσεις, κείμενα και συνδέσμους προς άλλες ιστοσελίδες, πάντοτε προσανατολισμένο προς μια ανατρεπτική χρησιμότητα. Χαίρετε!

Η ΣΕΛΙΔΑ ΔΕΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ

Τόσο το blog, όσο και η σελίδα www.geocities.com/anarcores δε θα ανανεωθούν ξανά. Η δυνατότητα σχολιασμού θα μείνει για μερικές μέρες ακόμα, ενώ το e-mail προορίζεται αποκλειστικά για ζητήματα υποστήριξης φυλακισμένων αγωνιστών (μεταφράσεις, νέα, κείμενα για μετάφραση κλπ).

Ελπίζουμε να ζημιώσαμε, στο μέτρο των δυνάμεών μας, αυτούς που θεωρούσαμε βασικούς κινδύνους για την αυτο-οργάνωση, την αυτοπεποίθηση και το αίσθημα κοινότητας των αγωνιζομένων: δηλαδή, τη γραφειοκρατία (στο πεδίο που γεννιέται, αυτό της δήθεν αναγκαιότητας της πολιτικής οργάνωσης/ή κόμματος) και την παραπλάνηση των μμε.


Νέες κινήσεις στα σκαριά, σε πεδία πιο ανοιχτά και πιο χαοτικά κι από το ίδιο το ίντερνετ (ω ναι!)...


[Οι φωτογραφίες είναι από την πλατεία Ναυαρίνου, σαλονίκη, πρωί και βράδυ, γενάρης 2008]

Ρομαντικές ιστορίες από μια επανάσταση στη σοφίτα

Ρομαντικές ιστορίες από μια επανάσταση στη σοφίτα

Το παρακάτω κείμενο μας έστειλε σύντροφος αναρχικός από τη Βουλγαρία. Το δημοσιεύουμε και εδώ καθώς με ένα εύγλωττο φανζινοειδές ύφος, περνά μέσα από μια προσωπική αφήγηση μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα τόσο για τη γενικότερη κοινωνική κατάσταση στη Βουλγαρία, όσο και για τη δική του περίπτωση, μιας ιδιότυπης κατάληψης στέγης στο χώρο εργασίας του!

Η ιστορία ξεκινά λίγο πριν το τέλος του τελευταίου μου εξαμήνου στο πανεπιστήμιο. Αφού πέρασα τέσσερα παλαβά χρόνια στις φοιτητικές εστίες της περίφημης πανεπιστημιούπολης της Σόφιας, το τέλος των σπουδών ερχόταν και η διαμονή μου στις φοιτητικές εστίες θα έληγε σύντομα. Έπρεπε να βρω στα γρήγορα ένα νέο μέρος για να μείνω, αν ήθελα να παραμείνω στη Σόφια. Βγήκα στη γύρα για ενοικιαστήρια, όμως όλα τα νοίκια, μου φαίνονταν υπερβολικά ακριβά για μένα. Εργαζόμουν τότε σε μια ιστοσελίδα. Η δουλειά ήταν σχετικά καλή-συνήθως έγραφα νέα και ανταποκρίσεις από συναυλίες, ανέβαζα φωτογραφίες, κι έκανα ένα πρωτόγονο είδος αρχειοθέτησης στα γραφεία. Το καλύτερο όμως ήταν ότι είχα μια ή και δύο βδομάδες άδειας κάθε μήνα, κατά τις οποίες μπορούσα να ταξιδεύω σ ολόκληρη τη χώρα, αν και το θέμα ήταν ότι ο μισθός μου ήταν ελεεινός. Όπως φαινόταν, αν σκόπευα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα θα 'πρεπε να βρω μια πιο "σοβαρή" και καλοπληρωμένη εργασία. Αυτό μου φάνηκε σαν να με δένουν με αλυσίδες, να πρέπει να δουλεύω όλο τον μήνα μόνο και μόνο για να βρίσκω λεφτά να πληρώνω το νοίκι και το φαγητό μου, και στην καλύτερη, να αποταμιεύω λίγα χρήματα για τη διασκέδαση των σαββατοκύριακων. Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα, μιας και δεν ήθελα να ξεπουλήσω τον ελεύθερο χρόνο μου για έναν μισθό.

Τότε, μου ήρθε η πιο τέλεια ιδέα. Σκέφτηκα να κάνω κατάληψη στο χώρο της δουλειάς μου. Το αφεντικό έμενε στο εξωτερικό και ερχόταν στη Βουλγαρία μόνο για μερικές χρονικές περιόδους. Δεν είχα τίποτε να χάσω, οπότε το αποφάσισα. Το γραφείο ήταν μια σοφίτα με δυο δωμάτια κι μια τουαλέτα. Δεν είχα και πολλές αποσκευές στη Σόφια τότε, καθώς το μέλλον μου δεν ήταν και πολύ φωτεινό και αφού έφυγα από τις εστίες έμενα σε σπίτια φίλων μου. Με το σακίδιό μου στον ώμο, ήμουν σαν σαλιγκάρι, κουβαλώντας παντού το σπίτι μου. Έτσι μετακόμισα προσεκτικά στα γραφεία κι έκρυψα τα πράγματά μου σε ένα χαρτονένιο κιβώτιο.
Κοιμόμουν στον υπνόσακό μου στο πάτωμα. Το καλοκαίρι είχε μόλις μπει, και ο καιρός ήταν ζεστός. Το κακό με το γραφείο, ήταν ότι δεν είχε μπάνιο. Είχε μόνο μια τουαλέτα κι έναν νιπτήρα με κρύο νερό. Σκέφτηκα ότι δε θα ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα, μιας και είχα μεγαλώσει σε χωριό, κι εκεί συνηθίζαμε να ζεσταίνουμε το νερό σε κουβάδες για να κάνουμε ένα μπάνιο. Στο πρώτο μπάνιο που προσπάθησα να κάνω στο γραφείο, είχα μια δυσάρεστη έκπληξη. Η τρύπα που έχει συνήθως στο πάτωμα για να φεύγουν τα νερά είχε βουλώσει και πλημμυρίσαμε. Προσπάθησα να την ξεβουλώσω, αλλά κατάλαβα ότι την είχαν μπλοκάρει οι γείτονες από κάτω.

Σκατά. Ζεστό καλοκαίρι, ιδρώτας, κι ούτε ένα μέρος να κάνεις ένα μπάνιο. Άρχισα να πηγαίνω στα σπίτια των φίλων μου για μπάνιο. Τότε επινόησα έναν πρωτοποριακό τρόπο να παίρνεις το μπάνιο σου: ζεσταίνουμε έναν κουβά νερό. Μουσκεύουμε ένα φανελάκι, και το χρησιμοποιούμε για να πλυθούμε. Έπειτα, σαπουνιζόμαστε και ξεπλένουμε με το μουσκεμένο φανελάκι. Αν γίνει με πολύ προσοχή, ίσως καταφέρουμε να μην ξαναπλημμυρίσουμε την τουαλέτα!

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισα, ήταν όταν το αφεντικό ήρθε στη Βουλγαρία. Τότε, έμενε μερικές φορές μέχρι αργά την νύχτα στο γραφείο, και ήμουν αναγκασμένος να γυρίζω στους δρόμους μέχρι να φύγει. Έπρεπε επιπλέον να ξυπνάω νωρίς το πρωί, μιας και δε γινόταν να με πιάσει να κοιμάμαι στο γραφείο.

Κάπως έτσι, κατοικώντας "στην παρανομία", το καλοκαίρι πέρασε και ήρθε το φθινόπωρο. Δεν είχα αποφασίσει αν ήθελα να συνεχίσω μ αυτόν τον τρόπο ζωής ή όχι. Έκανα τελικά μια συζήτηση με το αφεντικό μου, με το οποίο είχαμε μια καλή σχέση κι ακόμα δούλευα γι αυτόν από τότε που ανεβάσαμε τη σελίδα στο διαδίκτυο. Του είπα την ιστορία μου, κι ότι δεν είχα κάπου να κοιμηθώ. Τελικά, μου επέτρεψε να συνεχίσω να κοιμάμαι στο γραφείο, αλλά μου είπε να μην κάνω καμιά τρέλα εκεί.

Δεν έκανα ιδιαίτερη κατάχρηση της εμπιστοσύνης του αφεντικού, πάντως όταν έφυγε ξανά στο εξωτερικό, παρείχα καταφύγιο σε μερικούς ταξιδιώτες συντρόφους που δεν είχαν μέρος να μείνουν στη Σόφια. Ακόμα, αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε τη σοφίτα σαν στούντιο για πρόβες και ηχογραφήσεις. Με δυο ακόμα "πράκτορες" από την κολλεκτίβα Katarzis, φτιάξαμε μια ακουστική αναρχο-πανκ μπάντα. Κιθάρες, φλάουτα, κρουστά, και πορωτικοί στίχοι για την αντίσταση και μια καλύτερη ζωή γέμιζαν τη σοφίτα. Εκεί, επίσης, κάναμε όλες τις αναγκαίες προετοιμασίες για τις διαδηλώσεις: πανώ, αφίσες, φυλλάδια, φανζίν... Το γραφείο μεταμορφώθηκε σ' ένα μέρος μαγικό. Ήμουν γεμάτος ενθουσιασμό και ζούσα τις δικές μου μέρες πολέμου και νύχτες έρωτα.

Έπειτα, ήρθε ο χειμώνας κι ο καιρός ψύχρανε. Για καλή μου τύχη είχα βρει ένα στρώμα στο δρόμο, μιας και το πάτωμα ήδη ήταν παγωμένο. Δεν ήθελα να ανάβω τη θέρμανση, γιατί θα αναγκαζόμουν να πληρώνω μέρος των λογαριασμών του ηλεκτρισμού. Τις κρύες νύχτες λοιπόν, έπρεπε να κοιμάμαι με 2 υπνόσακους, 2-3 μπλούζες, παντελόνια και μάλλινες κάλτσες. Μιλάμε για μια πραγματικά hard-core σκατοκατάσταση, όμως το αίμα μου έβραζε από οργή. Ευτυχώς, ο χειμώνας ήταν σύντομος.

Σκέφτηκα τότε, ότι μετά απ' όσα πέρασα, δεν με σταματούσε τίποτα. Η άνοιξη και το καλοκαίρι πέρασαν με το ίδιο πάθος στην καρδιά μου. Είχα αρχίσει όμως να σιχαίνομαι τη ζωή στην πρωτεύουσα. Μεγάλη πόλη, μεγάλα σκατά. Κατάφερα να φυλάξω μερικά χρήματα παρά τον χαμηλό μισθό μου, κι αποφάσισα να σπάσω τις αλυσίδες μου: Ήθελα να βάλω μπρος ένα πιο ακτιβιστικό σχέδιο, όποτε παραιτήθηκα από τη δουλειά μου και παράτησα τη Σόφια.
Τώρα μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα: να γράφω και να μοιράζω αναρχικό υλικό, να στήνουμε με τους φίλους μου μερικές εκδηλώσεις, προσπαθώ να βοηθώ τους ανθρώπους εδώ όσο μπορώ, να ταξιδεύω, να κάνω σκέιτ, γιόγκα και γυμναστική, ενώ έχω προγραμματίσει ακόμα κι ένα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να επισκευτώ αναρχικές κοινότητες και αγρο-κολλεκτίβες. Αν και μπορώ να κάνω, σχετικά, ότι θέλω, νιώθω συχνά νοσταλγία για τη ζωή μου στη Σόφια και ιδιαίτερα για τη ζωή μου στη σοφίτα. Μνήμες, καλές και άσχημες, με κάνουν να χαμογελώ για τον παλιό καλό καιρό. Αυτές κι αν ήταν μαγικές μέρες και νύχτες - η επανάσταση στη σοφίτα.

Διαφημίσεις ΙΙ

ιστοσελίδα αντιπληροφόρησης για την νότια βαλκανική/στέκι καμουφλαρισμένο σε γκαράζ/distro/κολλεκτίβα συντρόφων απ' την άλλη μεριά των συνόρων. σε κυριλλική γραφή:

http://teror13.anarhija.org/

Tерор13 е анархо InfoShop, библиотека & дистрибуција, место каде што можеш да најдеш литература, DIY дистрибуција, маички, пришивки... Постои од ноември, 2004, во мала подземна гаража што ја изнајмуваме, не е лошо со оглед на фактот дека во скопје е скоро невозможно да се сквотира. Моментно десетина луѓе придонесуваат кон проектов кои истотака се вклучени во други активности како организирање концерти, издавање плочи и касети, преведување и издавање литература. Заинтересирани сме за соработка со слични групи или поединци, затоа слободно контактирај/те не на teror13@anarhija.org за повеќе информации, споделување искуства или запознавање на нови пријатели. Било каква помош со литература, музика итн. е добредојдена. И не заборавај БОРБАТА ПРОДОЛЖУВА!!!

Διαφημίσεις

Κυκλοφορεί το τρίτο τεύχος του εντύπου "Ασύμμετρη Απειλή", με κύριο μενού για τη ληστεία στη ριζοσπαστική παράδοση. Χωρις αντίτιμο, χωρίς copyright, αλλά και χωρίς αισθησιακό dvd ένθετο. Εκτός από κάποιες καταλήψεις και ομάδες, μαζί με κάποια περασμένα τεύχη στο halastor@yahoo.gr και στο http://halastor.blogspot.com


Επίσης, όσοι από σας διαβάζατε το On behalf of the barbarians του Bleu marin αλλά δεν καταλαβαίνατε χριστό γιατί δε σκαμπάζετε γρι από αγγλικά, νά η ευκαιρία σας. Κυκλοφορεί μια μετάφρασή του, χέρι με χέρι, σε επιλεγμένα καρτοτηλέφωνα και παγκάκια, και μέσω του bezmotiv@yahoo.gr

Γράμμα του Γιώργου Βούτση-Βογιατζή

...και τώρα που το βούλωσαν όλοι
ας μιλήσουμε για επιλογές

"...Στη διάρκεια αυτής της πορείας πολλοί πέθαναν ή έμειναν αιχμάλωτοι στα χέρια του εχθρού και άλλοι πολλοί τέθηκαν εκτός μάχης ή τραυματίστηκαν και δεν θα εμφανιστούν πια σε τέτοιες συναντήσεις. Συνέβη ακόμα να εγκαταλείψει μερικούς το θάρρος και να οπισθοχωρήσουν αλλά ποτέ, τολμώ να πω, δεν παρέκλινε από τη γραμμή του ο σχηματισμός μας, μέχρι να φτάσει στην ίδια την καρδιά της καταστροφής..."

Η επίθεση στους σύγχρονους όρους καταπίεσης και εκμετάλλευσης πρώτα από όλα προϋποθέτει την άρνηση της μαζικής παραγωγής συνειδήσεων που γεννά αυτός ο κόσμος. Η εξουσία πλέον δεν αποτελεί μια προνομιακή πρακτική διαχείρισης, εγκλωβισμένη στα δίχτυα μιας μικρής ελίτ. Είναι μια διάχυτη κοινωνική σχέση που εκφράεται σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας. Η διαφοροποίηση των κοινωνικών συσχετισμών αναπόφευκτα δημιούργησε την αναγκαιότητα για την αναδιάρθρωση και την εξέλιξη των γερασμένων όρων καταπίεσης. Μια διαδικασία η οποία δεν εμφανίστηκε από την μια μέρα στην άλλη, ούτε επιβλήθηκε μόνο δια ροπάλου. Κοινωνικές σχέσεις οι οποίες διαμορφώθηκαν σε σειρά δεκαετιών μέσα στο κοινωνικό εργοστάσιο με σημεία κλειδιά. Αφομοίωση, "ηθική", "συμμετοχικότητα", "ενεργοί πολίτες". Έτσι τα αφεντικά κατασκεύασαν τους manager και τους προϊσταμένους τους, τους σύγχρονους ταξικούς γεφυροποιούς που ονομάστηκαν συνδικαλιστές και φυσικά τον υποταγμένη εργάτη που διασπασμένος πλέον από τις αλυσίδες της μαζικής παραγωγής έχει φορέσει στον εαυτό του χειροπέδες. Δημιούργησαν εθελοντές για να χτίσουν το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας. Άμισθους υποταγμένους που η εθελογουλία τους ονομάστηκε κοινωνική προσφορά. Κοινωνικές ομάδες διατήρησης των υπαρχόντων όρων καταπίεσης και εκμετάλλευσης που αποτελούν αυτήν τη στιγμή ένα απορρογητικό ρόλο των κοινωνικών κραδασμών, αφού συμβάλλουν στην παγκόσμια επίθεση της κυριαρχίας. Οργανώσεις (π.χ. ΜΚΟ) οι οποίες δημιουργήθηκαν πάνω στην αναγκαιότητα της δημοκρατίας για την ανάδειξη ενός ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Με κοινή συνιστώσα τη μη-βία και τη φιλανθρωπία προετοιμάζουν τα επόμενα νεκροταφεία για τους πεσόντες από τα δημοκρατικά άρματα μάχης. Συντηρούν τα σύγχρονα στρατόπεδα εργασίας στον τρίτο κόσμο. Εργοστάσια εξαθλίωσης, στα οποία οι σκλάβοι της οικονομίας χτίζουν τη βιτρίνα του δυτικού πολιτισμού, αλλά και τη συναίνεση του σύγχρονου διασπασμένου προλετάριου, μεταμορφώνοντας την ταξική τους συνείδηση σε καταναλωτική.

Οι "ενεργοί πολίτες", οι οπλισμένοι ήρωες της ελληνικής δημοκρατίας αποτελούν τους σύγχρονους εκφραστές της έννομης τάξης. Συμμετέχουν ενεργά σε εθελοντικά προγράμματα ασφάλειας, ενημερώνουν την αστυνομία για ύποπτες κινήσεις και επιτίθενται σε παραβάτες του νόμου. Βραβεύονται από την αστυνομία για τα κατορθώματά τους και νιώθουν περήγανοι για αυτό. Το δόγμα της ασφάλειας πλέον δεν αποτελεί μια επιβεβλημένη συνθήκη. Είναι κοινωνικό ένστικτο. Ένα διάχυτα στρατιωτικοποιημένο αίτημα για την ανελέητη προστασία της ιδιοκτησίας. Ένστολοι δεν είναι μόνο οι μπάτσοι. Ένστολη είναι και η ηθική αυτού του κόσμου που με σθένος συστρατεύεται στο πλάι των αφεντικών.

Στις 3-10-2007 λήστεψα την ΕΤΕ, στην οδό Γκύζη. Κατά τη διάρκεια της διαφυγής, περίπου 1,5 λεπτό μετά τη ληστεία και αφού επιβιβάστηκα σε ποδήλατο, αντιλήφθηκα σε κοντινή απόσταση έναν περαστικό να διασχίζει την οδό Ραγκαβή (παράλληλος δρόμος διαφυγής μου) και να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Μετά από μια σύντομη στιχομυθία και ενώ βρισκόμουνα πάνω στο ποδήλατο, ο περαστικός μεταμορφώθηκε σε "ήρωα" και κλώτσησε το δίκυκλο με αποτέλεσμα να προσκρούσει σε διερχόμενο αυτοκίνητο και να πέσω στο οδόστρωμα. Οι σειρήνες ηχούσαν πλέον πολύ δυνατά...

Η επιλογή της ληστείας αποτελεί έναν σταθμό της πορείας μου προς την άρνηση. Οι αντάρτικες έφοδοι στον πλούτο του εχθρο΄με τη μορφή της απαλλοτρίωσης διατηρούν με ιστορική συνέπεια μια διαχρονική επιλογή επίθεσης στην ιστορία της άρνησης. Η συνέπεια της αντίληψης με τη δράση οφείλει να συμβαδίζει με ακρίβεια στρατιωτικού βηματισμού. Οι ταραξίες, οι ληστές και οι εμπρηστές είναι οι πυροκροτητές του ίδιου πολέμου. Η άρνηση της εργασίας αποτελεί μια τμηματική άρνηση της οικονομίας και του κόσμου της. Η μισθωτή εργασία αποτελεί μια αλλοτριωμένη διαδικασία παραγωγής ανισοτήτων, θεμελιωμένη πάνω στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι η εμπορευματοποίηση της φυσικής ανάγκης του ανθρώπου για δημιουργία και η ένταξή της στο κοινωνικό εργοστάσιο των αλλοτριωμένων σχέσεων. Το σύμπλεγμα της ηθικής της εργασίας δημιουργεί το ρόλο του τίμιου εργαζόμενου. Η αλλοτριωμένη εργασία έχει τους δικούς της ηθικούς κώδικες υποταγής. Τη νομιμότητα, το αφεντικό-πρότυπο, την καριέρα.

Πού εργάζεσαι; Πόσα χρήματα βγάζεις; Πότε έχεις άδεια; Ερωτήσεις προς διερεύνηση της κοινωνικής ταυτότητας του υποκειμένου. Η αλλοτριωμένη εργασία διαχειρίζεται και οργανώνει τον ελεύθερο χρόνο, ο οποίος καθορίζεται από το εργασιακό καθεστώς αιχμαλωσίας του (weekend, τριήμερα, άδειες). Στην πραγματικότητα η αλλοτριωμένη εργασία καθορίζει ολοκληρωτικά την ύπαρξή μας. Τις καθημερινές μας συζητήσεις: Πώς πήγε σήμερα η δουλειά; Πότε πληρώνεσαι; Την όρεξή μας: Είμαι πτώμα σήμερα δεν έχω όρεξη για τίποτα, έχω πρωινό ξύπνημα. Επομένως για αυτό παρατηρούμε πως η ίδια η έννοια του χρόνου διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον κόσμο της εργασίας και από τις ανάγκες της οικονομίας. Η άυλη διάσταση του χρόνου αποκτάει υλική έκφραση που καθορίζει πλέον το χρονοδιάγραμμα της καθημερινής αιχμαλωσίας. Η ληστεία ενός οικονομικού μηχανισμού εκμετάλλευσης δεν είναι η μοναδική επιλογή για την πραγμάτωση της άρνησης εργασίας. Ακόμα και οι επιθέσεις σε οικονομικούς στόχους αποτελούν μια ριζοσπαστική πρόταση οργάνωσης και αγώνα, η οποία θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο για την καταστροφή της εργασίας.

Το τόνισα και πριν: η άρνηση εργασίας αποτελεί μια τμηματική άρνηση της οικονομίας και του κόσμου της. Π.χ. η απαλλοτρίωση εμπορευμάτων (από βιβλιοπωλεία, σούπερ μάρκετ) αποτελεί μια εκδοχή της καταναλωτικής άρνησης, όχι όμως της συνολικής επίθεσης στην οικονομία. Η ληστεία μιας τράπεζας, αποτελεί μια εκδοχή για την άρνηση της εργασίας, όχι όμως τη συνολική επίθεση στον καταναλωτισμό. Αν τελικά ο σκοπός αγιάζει κάτι, αυτό σίγουρα δεν είναι τα μέσα, αλλά τις επιλογές δράσεις που αναπτύσσονται. Τα μέσα ακολουθούν την απόφαση για δράση. Είναι διαλεκτικά με το σχέδιο. Διαμορφώνονται μέσα από αυτό, αλλά δεν το καθορίζουν. Η επιλογή μου να ληστέψω την ΕΤΕ στο Γκύζη δεν ήταν μια βεβιασμένη απόπειρα που βασίστηκε στον οπλισμό που διέθετα, αλλά ένας σταθμός της πορείας προς τη συνολική άρνηση αυτού του κόσμου. Μια διαδρομή χωρίς προορισμό, αλλά με πολλούς σταθμούς. Τόσους όσους και τα όπλα που διαθέτει ένας επαναστάτης στο οπλοστάσιό του. Σε αυτή τη διαδρομή αν πρέπει να επαναοικειοποιηθούμε κάτι, είναι η ατομική συνείδηση. Αλλιώς οτιδήποτε μαζικό-συλλογικό είναι καταδικασμένο να αναπαράγει τις ταυτόχρονες ήττες των ατομικών μας συνειδήσεων, που θα στελεχώσουν τις νέες ηττημένες μάζες της εποχής μας.


Οι εχθροπραξίες συνεχίζονται...

Γιώργος Βούτσης-Βογιατζής

Αντί Υστερόγραφου

Η ταυτότητα ενός ατόμου δεν καθορίζεται από το πατρώνυμό του, αλλά από τη διαδρομή και τις επιλογές που το χαρακτηρίζουν. Το χρονόμετρο της αντίστροφης πραγματικότητας γνωρίζουμε όμως, ότι ενεργοποιείται όταν οι κάμερες σπάζονται και οι πληροφοριοδότες του ψεύδους ξυλοκοπούνται ανηλεώς. Αυτοί που κατασυκοφάντησαν και λεηλάτησαν «τα προσωπικά μου δεδομένα», σύντομα θα με βρουν πάλι μπροστά τους. Σε κινήσεις αλληλεγγύης, η αναφορά στο πρόσωπό μου επιθυμώ να γίνεται με τη χρήση και των δυο επιθέτων μου.

----------------------------------------------------------------------------

Brief van Giorgos Voutsis-Vogiatzis

(μια μετάφραση του γράμματος του Γιώργου Βούτση-Βογιατζή στα φλαμανδικά, δημοσιευμένη στο http://ovl.indymedia.org/news/2007/12/21236.php)

Brief van Giorgos Voutsis-Vogiatzis vanuit de gevangenis van Korydallos Nu ze allemaal hun bek houden, laat ons praten over keuzes.

“... Velen van ons zijn gestorven of werden gevangen genomen; vele anderen raakten gewond en konden niet meer ageren, sommigen vergleden zelfs naar de achtergrond omwille van hun gebrek aan moed, maar ik denk dat ik kan zeggen dat onze ontwikkeling als geheel nooit happerde wanneer ze zich stortte op de kern van de vernietiging.”

De moderne instellingen van repressie en uitbuiting aanvallen vraagt – eerst en vooral – de weigering van de massaproductie van bewustzijn die deze wereld baart. Autoriteit staat niet langer voor een gepriviligeerde administratietechniek die door het net van een elitaire minderheid geweven zit. Autoriteit is een geperverteerde sociale verhouding die in elk aspect van het leven tot uiting komt. De mutatie van het sociale antagonisme heeft onvermijdelijk de noodzaak voor een herstructurering en sofisticatie van de oude vormen van repressie geschapen. Dit proces valt noch de lucht, noch werd het eenvoudigweg opgelegd door fysieke drang. Sociale verhoudingen kregen doorheen de decennia binnen de sociale fabriek vorm en hebben vele eigen kernwoorden. Integratie, ‘moraliteit’, homogeniteit, ‘burgerzin’.

Zo brachten de bazen de managers en hun opzichters voort, de moderne klasse om de kloof te overbruggen die evengoed verklaard syndicalist als gehoorzame werker noemt die, na – eindelijk – de ketenen van de massaproductie te hebben gebroken, nu in staat is om zijn eigen handboeien te hebben. Ze hebben vrijwilligers gemaakt om de visie van een ‘Groot Griekenland’ leven in te blazen. Onbetaalde gehoorzame mensen die hun vrijwillige onderdanigheid “teruggeven aan de maatschappij” noemen. Sociale groepen die werken voor het behoud van de bestaande repressie en uitbuiting die nu de rol van schokvangers spelen waarbij ze hun bijdrage leveren aan de globale aanval van de bazen. Organisaties (zoals bijvoorbeeld de NGO’s) die geschapen werden vanuit de nood van de democratie aan een humanitair imago. Gebaseerd op geweldloosheid en liefdadigheid zijn ze druk bezig de begraafplaatsen klaar te maken voor de doden van morgen op hun democratische slagvelden.

Ze onderhouden de moderne werkkampen in de derdewereldlanden. Fabrieken van ellende, waar de slaven van de economie de glazen ruit van de Westerse beschaving maken en de instemming van het moderne schizo-proletariaat bewerken door haar klassebewustzijn om te vormen tot consumentenbewustzijn. De ‘burgers’, de gewapende helden van de Griekse democratie zijn een moderne uitdrukking van wet en orde. Ze nemen actief deel aan vrijwilligerswerk voor beveiligingsprojecten, ze tippen de politie over verdachte figuren en vallen zelfs zelf delinquenten aan. Daarna krijgen ze een kleine beloning van de flikken voor hun verdiensten en voelen ze zich trots. De vraag naar veiligheid is niet langer een opgelegde gemeenplaats, het is een sociaal instinct. Een geperverteerde gemilitariseerde vraag naar een genadeloze verdediging van eigendom. De flikken zijn niet de enigen met uniformen. Ook de moraliteit van deze wereld draagt een uniform en heeft zich met kracht aan de zijde van de bazen geschaard.

Op 3 oktober 2007 heb ik de ETE (Ethniki) Bank in de Gyzi straat beroofd. Toen ik terug naar buiten kwam, ongeveer anderhalve minuut na de overval en terwijl ik op m’n fiets zat, merkte ik een voorbijganger op die de Ragkavi straat overstak. Hij was niet ver van mij, een straat parallel aan waar ik me bevond. Hij begaf zich in mijn richting. Na een kort gesprek en terwijl ik nog steeds op m’n fiets zat, werd deze voorbijganger plots een ‘held’. Hij trapte tegen mijn fiets waardoor ik botste met een voorbijrijdende wagen. Ik viel van de fiets, op het voetpad. Vanaf dan loeiden overal om me heen de alarmen...

Mijn keuze om een bank te overvallen is een punt in mijn weg naar negatie. Guerilla-aanvallen tegen de rijkdom van de vijand door onteigeningsdaden houden een blijvende keuze tot aanval in zich, die historisch gezien coherent is met de geschiedenis van de negatie. Coherentie moet met een militaire stap bewegen tussen denken en handelen. Relschoppers, overvallers, brandstichters,... allen zijn detonators die dezelfde oorlog ontsteken. De negatie van werk is een gedeeltelijke negatie vgan de economie en haar wereld. Loonarbeid is een vervreemd proces dat ongelijkheden voortbrengt, gebaseerd op de uitbuiting van de ene door de andere. Het is de commercialisering van de natuurlijke menselijke drang tot creatie, het is de integratie van deze drang in de sociale fabriek van vervreemde relaties. Vervreemd werk heeft haar eigen ethiek van onderwerping. Legaliteit, het bazen-model, carrière. Waar werk je? Hoeveel verdien je? Wanneer heb je vrij? Vragen om de sociale status van de bevraagde te onderzoeken. Vervreemd werk beheert en organiseert dook de vrije tijd, die evengoed gemodificeerd is door de werkstatus die haar tot slaaf maakt (weekend, vakantiedagen, vrije dagen). Eigenlijk bepaalt werk ons hele bestaan. Ons dagelijkse gesprek... hoe was op het werk? Wanneer wordt je uitbetaald? Ons gemoed... ik ben doodmoe vandaag, ik heb in niets zin, ik moet morgen vroeg opstaan. Uiteindelijk zien we de hoe duidelijk de diepe betekenis van tijd is voor de wereld van werk en de noden van de economie. De immateriële dimensie van tijd krijgt een materiële uitdrukking die gemodificeerd wordt door het uurrooster van onze dagelijkse gevangenschap. Een economisch mechanisme van gevangenschap overvallen is niet de enige keuze om de negatie van werk te verwezenlijken. Maar zelfs aanvallen tegen economische doelwitten zijn een radicale suggestie van van organisatie en strijd, die een voorzet geeft voor het project van de vernietiging van werk.

Ik wil het opnieuw zeggen: de negatie van werk is een gedeeltelijke negatie van de economie en haar wereld. Bijvoorbeeld: de onteigening van koopwaar (uit boekenwinkels en supermarkten) is een soort negatie van de consumptie, maar geen totale aanval op de economie. Een bank overvallen is een manier tot negatie van werk, maar het is geen totale aanval op het kapitalisme. Als het doel al iets verantwoordt, dan is het zeker niet het middel, maar de keuzes die tot stand komen voor de actie. De middelen volgen op de beslissing om te handelen. Ze staan in een dialectische verhouding tot het project. Ze krijgen erbinnen gestalte, maar vormen het niet.

Mijn beslissing om de ETE Bank in Gyzi te overvallen is geen rancuneuze, onvoorziene poging gebaseerd op de wapens die ik bezat, maar een punt in mijn weg naar de totale negatie van deze wereld. Een weg zonder eindbestemming, maar met vele intermediaire kruispunten, even talrijk als de wapens die een revolutionair in zijn arsenaal heeft. Dus, als er iets is dat we moeten terugpakken, dan is het wel individueel bewustzijn. Anders is alles dat collectief is en gebaseerd is op massa,gedoemd om de simultane nederlaag van ons bewustzijn te reproduceren, en dat zullen de nieuwe verslagen massa’s van ons tijdperk worden.

De vijandelijkheden gaan door.

Giorgos Voutsis-Vogiatsis

In de plaats van een PS: De identiteit van een persoon is niet bepaald door zijn voornaam, maar door zijn manier van doen en door zijn eigen keuzes. We weten echter dat wanneer de camera’s kapotgeslagen worden en de informanten van de leugen genadeloos in elkaar geslagen worden, dan begint er een klokje te tikken die een omgekeerde realiteit meet. Diegenen die mijn ‘persoonlijke gegevens’ door het slijk gehaald en geplunderd hebben, zullen mij spoedig tegenover zich vinden. Bij elke solidariteitsacties wil ik dat alle vermeldingen van naam al mijn voornamen bevatten.

Lettera di Giorgos Voutsis-Vogiatzis

(μια μετάφραση του γράμματος του Γιώργου στα ιταλικά)

Giorgos Voutsis-Vogiatzis è stato arrestato in seguito ad una rapina ad una banca ad Atene, Grecia, nell’Ottobre 2007

Ora che hanno tutti chiuso le loro bocche, parliamo di scelte.

“...Molti di noi sono morti o sono stati fatti prigionieri lungo la strada; molti altri sono stati feriti e permanentemente tagliati fuori dall’azione; e certi elementi si sono anche lasciati scivolare sullo sfondo a causa della loro mancanza di coraggio; ma io credo di poter dire che la nostra formazione nell’insieme non abbia mai vacillato fino a che si è tuffata nel cuore della distruzione.”

Per attaccare le moderne istituzioni di represione e sfruttamento, occorre -prima di tutto- rifiutare la produzione di massa delle coscienze a cui questo mondo da origine. Autorità non vuol dire più una tecnica di amministrazione privileggiata, imbrigliata saldamente nella rete di un’elite di minoranza. È un rapporto sociale diffuso che trova la sua espressione in ogni aspetto della vita di ogni giorno. La trasformazione dell’antagonismo sociale ha inevitabilmente creato la necessità della rifabbricazione e sofisticazione dei vecchi termini della repressione. Questo processo non è venuto fuori dal cielo, né è stato semplicemente forzato tramite la violenza fisica. Le relazioni sociali sono state modellate nel corso dei decenni trascorsi all’interno della fabbrica sociale; sono pregne di parole chiave proprie. Integrazione, “moralità”, omogeneità, “giusto senso civico”. Questo è il modo in cui i capi hanno confezionato i direttori e i loro supervisori, la moderna classe per colmare le lacune, i quali sono stati nominati sindacalisti, così come, sicuramente, l’obbediente lavoratore che, avendo -finalmente- rotto le catene della produzione di massa, può ora permettersimanette proprie. Hanno creato volontari per erigere la visione della “Grande Grecia”. Persone sottomesse non pagate che hanno nominato la loro servitù volontaria “restituendo alla società”. Gruppi sociali che, lavorando per il mantenimento della repressione e dello sfruttamento esistenti, fanno il ruolo degli assorbitori d’urto contribuendo all’assalto globale dei governanti.

Organizzazioni create dal bisogno della democrazia di mostrare un’immagine pubblica umanitaria. Basate sulla non violenza e sulla carità, stanno alacremente preparando i cimiteri per i caduti di domani sui loro campi di battaglia della democrazia. Queste mantengono i moderni campi di lavoro nei paesi del terzo mondo. Fabbriche di miseria, dove gli schiavi dell’economia costruiscono le finestre di vetro della civilizzazione occidentale, così come il consenso del moderno schizo-proletariato, trasformando la sua coscienza di classe nella coscienza consumistica.

I “cittadini giusti”, gli eroi armati della democrazia greca costituiscono la moderna espressione della legge e dell’ordine. Questi partecipano attivamente con il lavoro volontario nei progetti di sicurezza, informano la polizia sulle figure sospette e attaccano anche loro stessi i delinquenti. Ottengono le loro piccole ricompense dalla polizia per le loro gesta e si sentono orgogliosi. L’esigenza di sicurezza non è più una convenzione imposta. È un istinto sociale. Una diffusa richiesta militarizzata per la spietata difesa della proprietà. I poliziotti non sono solo quelli con l’uniforme. Anche la moralità di questo mondo indossa un’uniforme, esi è arruolata con vigore dalla parte dei capi.

Il 3/10/2007 ho rapinato la banca ETE in via Gyzi. Durante la mia fuga, circa un minuto e mezzo dopo la rapina e una volta in sella alla mia bicicletta, ho notato un passante attraversare via Ragkavi non lontano da dove ero io (una strada parallela a quella dove ero),il quale si dirigeva verso di me. Dopo un breve dialogo e mentre ero ancora sulla mia bici, questo passante si è trasformato in un “eroe” e ha dato un calcio alla mia bicicletta provocandone lo scontro con un’auto che passava e la mia caduta sul selciato. Da quel momento in avanti gli allarmi delle sirene stavano esplodendo tutti intorno a me...

La mia scelta di rapinare una banca costituisce una tappa nel mio percorso verso la negazione. Attacchi di guerriglia alle ricchezze del nemico tramite azioni di espropriazione affermano una costante scelta di attacco, storicamente coerente con la storia della negazione. La coerenza si deve muovere con un passo militare tra il pensare e l’agire. Rivoltosi, rapinatori, incendiari, sono tutti detonatori per far esplodere la stessa guerra. La negazione del lavoro è una parziale negazione dell’economia e del suo mondo. Il lavoro salasiato è un processo alienato che produce disuguaglianze, basato sullo sfruttamento di qualcuno da parte di qualcun altro. È la commercializzazione del naturale impulso dell’umanità per la creazione e la sua integrazione nella fabbrica sociale di relazioni alienate. Il lavoro alienato ha la sua etica di sottomissione. La legalità, il modello del capo, la carriera.
Dove lavori? Quanto guadagni? Quando hai un giorno di riposo? Domande per informarsi sul ceto sociale del soggetto. Il lavoro alienato amministra e organizza anche il tempo libero, che è ugualmente modificato secondo lo status del lavoro che lo assoggetta (weekend, vacanze, giorni di riposo). In realtà il lavoro alienato definisce l’intera nostra esistenza. Le nostre chichiere di ogni giorno: come è andata al lavoro? Quando prendi lo stipendio? Il nostro stato d’animo: sono stanco morto oggi, non sono in vena di fare nulla, mi devo svegliare presto domattina. Possiamo dunque vedere come il significato profondo di temposia in gran parte modellato sul mondo del lavoro e sui bisogni dell’economia. La dimenzione immateriale del tempo assume un’espressione materiale modificata dalle tabelle della nostra schiavitù quotidiana. Rapinare un meccanismo economico di schiavitù non è l’unica scelta per realizzare la negazione del lavoro. Ma anche gli attacchi contro obiettivi economici costituiscono una proposta radicale di organizzazione e lotta che dia una spinta iniziale per la distruzione del lavoro.

Lo dirò di nuovo: la negazione del lavoro costituisce una parziale negazione dell’economia e del suo mondo. Per esempio: l’espropriazione di merci (dalle librerie, dai supermercati) costituisce un tipo di negazione del consumo, sebbene non un attacco totale all’economia. Rapinare una banca è un modo di negare il lavoro, ma non è un attacco totale al capitalismo. Se il fine giustifica qualche cosa, questa non risiede nel mezzo, ma nelle scelte sviluppate per l’azione. Il mezzo è una conseguenza della decisione di agire. Essi sono dialetticamente connessi al progetto. Sono formati in esso, ma non lo formano. La mia decisione di rapinare la banca ETE a Gyzi non è stata una vendicativa, fortuita operazione basata sulle armi che possedevo, ma una tappa mel mio percorso verso una totale negazione di questo mondo. Un percorso senza alcuna destinazione finale, ma con molte tappe intermedie. Tante quante le pistole che un rivoluzionario possiede nel suo arsenale. Così se c’è qualcosa che abbiamo bisogno di riprendere, è la coscenza personale. Oppure, ogni cosa massificata e collettiva è destinata a riprodurre la simultanea sconfitta della nostra coscenza, che si trasformerà nelle nuove masse sconfitte della nostra era.

Le ostilità continuano.

Giorgos

Invece di un P.S.: l’identità di una persona non è definita dal suo cognome,ma dal percorso e dalle scelte che le sono proprie. Sappiamo comunque che quando le telecamere vengono distrutte e gli informatori di bugie vengono picchiati senza pietà un timer comincia a ticchettare, misurando una realtà rovesciata. Questi che hanno calunniato e depredato i miei “dati personali” presto mi avranno di fronte. In ogni azione di solidarietà, desidero che sia menzionato per intero il mio nome includendo entrambi i miei cognomi.

http://www.informa-azione.info/lettera_di_giorgos_voutsis_vogiatzis

[επίσης, ανέβηκαν μεταφράσεις στα σερβοκροατικά του γράμματος των προφυλακισμένων αναρχικών Τσουραπά-Κοντορεβυθάκη, και του εισαγωγικού κειμένου για τη δίωξή τους στο http://www.geocities.com/anarcores/faliro3]

Νεκρός εργάτης σέ λατομείο στο Πλαγιάρι και κατάληψη του χώρου από κατοίκους

Ακόμα ένας νεκρός εργάτης τις τελευταίες μέρες στην Πέλλα, αυτή τη φορά στα λατομεία του Πλαγιαρίου (Δήμος Κύρρου, στον κάμπο των Γιαννιτσών). Σε απάντηση, κάτοικοι της περιοχής κατέλαβαν τον χώρο των λατομείων προκειμένου να ασκηθεί πίεση στη διεύθυνση. Ο εργάτης ήταν 42χρονος κάτοικος της περιοχής, πατέρας 2 παιδιών. Καταπλακώθηκε από όχημα του λατομείου, κακοσυντηρημένο (δεν έπιασαν τα φρένα) και χωρίς πινακίδες(...).


[Στη φωτογραφία: τρικάκι που ρίχτηκε στα Γιαννιτσά και σε γύρω χωριά. Το "Η μισθωτη σκλαβιά είναι θανατος" δεν αποτελεί μεταφορά, είναι κυριολεξία. Ειδικά μετά από άλλο ένα "εργατικό δυστύχημα" κι αυτό στην περιοχή όπου η βασική εργασία (γεωργικά) συνοδεύεται από τους περισσότερους αργούς θανάτους κ ασθένειες (καρκίνοι του δέρματος, επιθηλιώματα κλπ) από αλλού.

Τρικάκια σε Γιαννιτσά και Νέα Πέλλα

Πετάχτηκαν σε γειτονιές των Γιαννιτσών και γύρω χωριών...

Giorgos Voutsis-Vogiatzis: Pismo iz zatvora

[a translation of Giorgos' prison letter in serbo-croat, as published in (many thanks to) http://www.inventati.org/anarhizam/index.php?option=com_content&task=view&id=3075&Itemid=1]

Giorgos Voutsis-Vogiatzis: Pismo iz zatvora

Sada kada su svi umukli, hajde da govorimo o izboru

"...Mnogi od nas su ubijeni ili smo odvedeni u zatvor; mnogi drugi su ranjeni i izbačeni iz akcije; određeni elementi se čak prepuštaju svom uzmicanju zbog nedostatka hrabrosti; ali verujem da mogu reći da se naša formacija u celosti nije nikada zatalasala sve dok nije zaronila u samo srce destrukcije."

Za napad na moderne institucije represije i eksploatacije, zahteva se – pre svega – odbijanje masovne proizvodnje svesti da ovaj svet daje radjanje (gives birth to). Vlast više ne drži toliko do privilegovane tehnike administracije gde se vlast koncentriše u rukama manjinske elite. Vlast je danas prožimana društvenim odnosima koji nalaze svoj odraz u svakom aspektu svakodnevnice. Transmutacija društvenih antagonizama je nevidljivo stvorila neophodnost za refabrikaciju i sofistikaciju starih naziva represije. Ovaj proces nije istupio iz plavog, niti je prosto zaveden fizičkim nasiljem. Društveni odnosi su uobličeni tokom decenija potrošenih u društvenoj fabrici; imaju gomilu svojih ličnih ključnih reči. Integracija, ”moralnost”, homogenost, ”valjano državljanstvo”. To je način kako su bosovi proizveli menadžere i njihove supervizore, modernu klasu koja premošćava jaz između sindikalista i poslušnih radnika, koji su slomljeni i koji su lanac masovne proizvodnje i koji sada mogu da imaju svoje sopstvene valjane lisice na rukama. Stvorili su volontere da ožive viziju ”Velike Grčke”. Neplaćeni pokorni ljudi koji svoju volontersku službu nazivaju ”davanje natrag društvu”. Socijalne grupe koje rade za održavanje postojeće represije i eksploatacije koje igraju ulogu šok absorbera, daju svoj doprinos globalnom napadu vladajuće klase.

Organizacije (kao što su NVO) proiznikle iz postojeće demokratske potrebe da stvore javnu sliku humanosti kapitalizma. Zasnovani na nenasilju i milosrđu oni vredno pripremaju groblje za sutrašnju nesreću njihovog bojnog polja demokratije. Oni održavaju moderne radne kampove u zemljama trećeg sveta. Fabrike mizerije, gde robovi ekonomije grade stakleni prozor zapadne civilizacije, a takođe i saglasnost modernog šizo-proletarijata, pretvarajući njihovu klasnu svest u konzumersku svest.

»Valjani građanin«, naoružani heroj grčke demokratije stvara moderni izraz pravde i zakona. Oni učestvuju aktivno u volonterskom radu u sigurnosnim projektima, informišu pandure o sumnjivim osobama a čak i sami napadaju delikvente. Dobijaju svoje male nagrade od panduracije za njihovo delo i osećaju se ponosno. Zahtev za sigurnošću više nije nametnuta konvencija. To je socijalni instinkt. Jako militarizovan zahtev za nemilosrdnu zaštitu imovine. Panduri nisu jedini u uniformi. Svetska moralnost je takođe obavijena uniformom i koristi se za potrebe bosova.

3-10-2007 sam opljačkao banku ETE (Ethniki) u Gyzi ulici. Kada sam izlazio, oko minut i po nakon pljačke i kada sam krenuo da bežim biciklom, primetio sam prolaznika kako prelazi Ragkavi ulicu nedaleko od mene (ulica paralelno sa ovom gde sam ja bio) i kretao se pravo ka meni. nakon kraćeg dijaloga, dok sam još bio na bicikli, ovaj prolaznik se preokrenuo u ”heroja” i udario je moj bicikl što je dovelo do toga da se sudarim sa prolazećim autom. Tako sam završio na zemlji i onda su već sirene bile svuda oko mene.

Moj izbor da opljačkam banku je u stvari moj način negiranja postojećeg sistema. Gerila napadi na blagostanje neprijatelja akcijama eksproprijacije potvrđuje perpetirani izbor napada, i pripada delu istorije negiranja sistema. Čvrstina se mora pomerati vojnim koracima između razmišljanja i akcije. Demonstranti, pljačkaši, osobe koje podmeću vatru, oni su svi detonatori koji pokreću isti rat. Odbijanje rada je delom odbijanje ekonomije i njenog sveta. Nadničarenje je otuđen proces koji proizvodi ekonomsku neravnopravnost, koja se zasniva na eksploataciji jednih nad drugima. To je komercijalizacija prirodne ljudske potrebe za stvaranjem i njene integracije u socijalnu fabriku otuženih odnosa. Otuđen rad ima svoju sopstvenu etiku i odanost. legalnost, model šefa i karijera.

Gde radiš? Koliko zarađuješ? Kada dobijaš slobodne dane? Pitanja koja istražuju subjektov socijalni status. Otuđeni rad rukovodi i organizuje i vreme za odmaranje koje je pod uticajem radnog statusa kojem se dakle to vreme podređuje (vikend, odmor, slobodni dani). U stvarnosti, otuđeni rad definiše naše celo postojanje. Naše svakodnevne razgovore: Kako je bilo na poslu? Kada će plata? Naše raspoloženje: Danas sam mrtav umoran, nisam raspoložen nizašta, moram sutra da ustanem rano.Tako možemo videti koliko je duboko smisao vremena podređen svetu rada i potrebama ekonomije. Nematerijalna dimenzija vremena prelazi u materijalan izraz modifikovano rasporedom našeg svakodnevnog ropstva. Pljačkanje jednog ekonomskog mehanizma ropstva nije jedini izbor za realizaciju odbijanja rada. Ali čak i napadi protiv ekonomskih ciljeva predstavljaju radikalnu najavu organizovanja i borbe, koji započinju projekat za uništenje rada.

Ponoviću ponovo: odbijanje rada predstavlja delimično odbijanje ekonomije i njenog sveta. Na primer: eksproprijacija robe (iz knjižara, supermarketa) predstavlja jednu vrstu odbijanja konzumeracije, iako to nije totalni napad na ekonomiju. Pljačkanje banke je jedan od načina da se odbije rad, ali to nije totalni napad na kapitalizam. Ako se na kraju nešto opravdava, to nije smisao već razvijanje izbora za akciju. Smisao sledi odluku da se deluje. Oni su dijalektički povezani sa projektom. Oni drmaju unutar sistema, ali ne drmaju ceo sistem. Moja odluka da opljačkam ETE banku nije bila osvetnički, slučajan pokušaj zasnovan na tome da sam posedovao oružje već korak na mom putu da totalno odbijem ovaj svet. To je put bez krajnje destinacije i sa mnogo srednjih/zaustavnih tačaka. Mnogi revolucionari poseduju pištolj u svom arsenalu. Tako da ako nešto treba da povratimo, to je lična svest. Ili još, sve što stvara masovnu i kolektivnu svest je osuđeno da reprodukuje pobedu naše svesti, koja će se preokrenuti u nove pobedničke mase naše ere.

Neprijateljstva se nastavljaju.

Giorgos Voutsis-Vogiatzis

Umesto P.S.: Identitet osobe nije definisan porodičnim imenom ii nadimkom, već putem i izborom za koji se odlučio. Svi mi znamo da kada se kamere unište i informanti lažovi nemilosrdno prebiju, vreme počinje da kuca, odmeravanje okreće stvarnost. Oni koji su klevetali i zloupotrebili moje lične podatke će me uskoro naći ispred sebe. U bilo kojoj akciji solidarnosti, voleo bih da svi koji pomene moje ime uključe i oba moja prezimena.

[Neke akcije solidarnosti (Oktobar-Novembar 2007):
12 oktobar: napad paljenjem dve banke u Atini
13 oktobar: napad paljenjem kancelarije Ministra obrazovanja u Atini
16 oktobar: napad paljenjem protiv ETE banke u centru grada kao I napad paljenjem kancelarija vladajuće partije u jednoj četvrti Soluna
18 oktobar: napad paljenjem protiv ETE banke kao i napad paljenjem kancelarija vladajuće partije u drugom delu Soluna
5 novembar: Razbijeni prozori na filijale ETE banke, Eurobanke i Unije grčkih banaka u Atini]

Giorgos će biti zadržan do 18 meseci u Koridalos zatvoru pored Atine, dok se suđenje ne završi.

Giorgos Voutsis-Vogiatzis letter from Korydallos' Prison

[Photo: "The bank robs you legitimately and likes it", "Their wealth, our blood": Slogans spray painted outside a bank in Solonos Str, where anarchist Giannis Dimitrakis got arrested after an armed bank robbery, the same bank was burnt down by anarchists-antiautoritarians]

...

Giorgos Voutsis-Vogiatzis letter from Korydallos' Prison

Now that they've all shut their mouths, let's talk about choices

"...Many of us died or were taken prisoner along the way; many others were wounded and permanently put out of action; and certain elements even let themselves slip into the background because of their lack of courage; but I believe I can say that our formation as a whole never wavered until it plunged into the very core of destruction."

To attack the modern institutions of repression and exploitation, it takes -first of all- to refuse the mass production of consciences that this world gives birth to. Authority no more stands for a privileged technique of administration, held fast in the net of a minority elite. It is a pervasive social relationship that finds its expression in every aspect of every day life. The transmutation of social antagonism has inevitably created the necessity for the refabrication and the sophistication of the old terms of repression. This process did not appear out of the blue, nor was it simply forced by physical violence. Social relations have been shaped over the course of decades spent inside the social factory; they have plenty of their own keywords. Integration, “morality”, homogeneity, “proper citizenship”. That’s the way the bosses manufactured the managers and their supervisors, the modern class to bridge the gap that were named syndicalists as well as, of course, the obedient worker, who, having broken –at last- the chainsaws of mass production, is now able to afford his own proper handcuffs. They created volunteers to raise the vision of “Great Greece”. Unpaid submissive people who named their volontary servitute “giving back to society”. Social groups working for the maintenance of the existent repression and exploitation that now act the role of shock absorbers contributing to the global attack of the rulers.

Organisations (i.e. the N.G.O.s) created out of democracy's need to show a humanitarian public image. Based on non-violence and charity they are busily preparing the cemeteries for tomorrow's casualties on their battlefields of democracy. They maintain the modern work camps in the third-world countries. Factories of misery, where the slaves of economy build the glass window of western civilization, as well as the consent of the modern schizo-proletariat, transforming its class conscience into consumerist conscience.

The “proper citizens”, the armed heroes of the greek democracy constitute the modern expression of law and order. They participate actively in volunteer work in security projects, they inform the police on suspicious figures and even attack delinquents themselves. They get their little awards from the police for their achievements and feel proud. The demand for security is not an imposed convention anymore. It is a social instinct. A pervasive militarized demand for the merciless defence of property. The cops are not the only ones in uniforms. This world's morality wears a uniform too, and has enlisted with vigor on the side of the bosses.

On 3-10-2007 I robbed the ETE (Ethniki) bank on Gyzi Street. On my way out, about 1,5 minute after the robbery and once I got on my bicycle, I noticed a passerby crossing Ragkavi Street not far from where I was (a street parallel to the one I was on), who was heading towards me. After a short dialogue and while I was still on my bicycle, this passerby turned into a “hero” and kicked my bicycle resulting to its crashing with a passing car, and me falling down, on the pavement. From that point on alarm sirens were blasting all around me...

My choice to rob a bank constitutes a point in my way to negation. Guerilla attacks to the enemy’s wealth under by acts of expropriation uphold a perpetuous choice of attack, historically consistent to the history of negation. Consistency has to move with a military step between thinking and acting. Rioters, robbers, arsonists, they are all detonators to set off the same war. The negation of work is a partial negation of the economy and its world. Wage labour is an alienated process producing inequalities, based upon one’s exploitation by another. It is the commercialization of humanity's natural urge for creation and its integration in the social factory of alienated relations. Alienated work has its own ethics of submission. Legality, the boss-model, career.

Where do you work? How much do you earn? When do you get a day-off? Questions to inquire the subject’s social status. Alienated work manages and organizes also leisure/spare time, that is equally modified by the work status that enslaves it (weekend, holidays, days off). In reality, alienated work defines our whole existence. Our every day chat: How was work? When do you get paid? Our mood: I ‘m dead-tired today, not in a mood for anything, I have to wake up early in the morning. We can finally see how exactly the deep meaning of time is in great degree shaped upon the world of labor and the needs of the economy. The immaterial dimension of time takes on a material expression modified by the schedule of our every day captivity. Robbing an economic mechanism of captivity is not the only choice to realize negation to work. But even attacks against economic targets constitute a radical suggestion of organization and struggle, which jumpstarts the project for the destruction of work.

I will say it again: the negation of work constitutes a partial negation of economy and its world. For example: the expropriation of commodities (from bookstores, super markets) constitutes a kind of negation of consumption, though not a total attack on economy. Robbing a bank is a way of negating work, but is not a total attack on capitalism. If the end justify anything, it's not the means, but the choices developed for action. The means follow the decision to act. They are dialectically related to the project. They are shaped inside it, but don’t shape it. My decision to rob the ETE bank at Gyzi was not a vindictive, fortuitous attempt based on the weapons I possessed, but a point in my way to a total negation of this world. A way with no final destination, but with many intermediate points. Many as the guns a revolutionary possesses at his arsenal. So, if there is anything we need to take back, it is personal consciousness. Or else, everything mass-based and collective is doomed to reproduce the simultaneous defeat of our consciousness, that will turn into the new defeated masses of our era.

Hostilities continue.

Giorgos Voutsis-Vogiatzis

Instead of a P.S.: The identity of a person is not defined by its surname, but by the way and the choices that are of his own. We know however that when the cameras are smashed and the informants of the lie are beaten up mercilessly a timer begins ticking, measuring a reverse reality. Those that have slandered and pillaged my "personal data" will soon find me in front of them. In any action of solidarity, I wish all mentions of my name to include both my surnames.

[Some actions of solidarity (October-November 2007):

12 October: Arson attacks against two banks at Zografou (Athens)
13 October: Arson attack against the offices of the deputy minister of education (Athens)
16 October: Arson attack against an ETE bank in the city center and a rulling party office at Evosmos (Thessaloniki)
18 October: Arson attack against an ETE bank and a rulling party office at Nea Krini (Thessaloniki)
5 November: Broken glass windows and damages at the ETE bank in Exarchia, at Eurobank on Solonos Str., and at the Union of Greek Banks, on Massalias Str. (Athens)
Giorgos will be held for up to 18 months before jury in Korydallos' Prison, Athens.]

Translator's note: Thanks for all the help to J.M.L (http://situationist.gq.nu/), any mistakes are my fault: ...for the transmission of infectious rabies - December 2007

Διώξεις αναρχικών στη Θεσσαλονίκη

[Φωτογραφία: πέσιμο μπάτσων σε υπόπτους στο Σικάγο, κατά τις διώξεις αναρχικών και κομμουνιστών της εποχής του "Red Scare". Περισσότερες εικόνες στο http://newman.baruch.cuny.edu/digital/redscare/]

Στις 26 Νοέμβρη εκδηλώθηκε μια πυρκαγιά σε μάντρα γαλλικής μάρκας αυτοκινήτων. Για περισσότερα, κάντε κλικ εδώ: http://directactiongr.blogspot.com/2007/11/26112007.html. Την επόμενη μέρα ασφαλίτες προσάγουν τον αναρχικό Βαγγέλη Μποτζατζή κάτω από το σπίτι του, ενώ ακολούθησε μια εκτεταμένη "αντι"τ ρ ο μ ο κ ρ α τ ι κ ή επιχείρηση με προσαγωγές αναρχικών/αντιεξουσιαστών από χώρους εργασίας, στέκια, καφενεία, εισβολές σε σπίτια, αποκλεισμοί δρόμων και γειτονιών της πόλης... Τελικά ο Βαγγέλης Μποτζατζής προφυλακίζεται κατηγορούμενος για: εμπρησμό τελειωμένο και σε απόπειρα, από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, έκρηξη τελειωμένη και σε απόπειρα, από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, κατασκευή και και κατοχή εκρηκτικού μηχανισμού, διακεκριμένη περίπτωση φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, εγκληματική οργάνωση, τρομοκρατικές πράξεις από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, παράνομη οπλοκατοχή!!! ενώ για τις ίδιες κατηγορίες βαρύνονται και τρεις ακόμη αναρχικοί/ες, που διαφεύγουν τη σύλληψη. Φωτογραφίες τους έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και δελτία ειδήσεων.

Ακολουθεί το γράμμα του προφυλακισμένου Βαγγέλη Μποτζατζή από τις φυλακές Κομοτηνής, όπως δημοσιεύτηκε στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=799068:

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26/11/2007 και ενώ κοιμόμουν στο σπίτι της συντρόφου μου, ένα συμβατικό αυτοκίνητο της ασφάλειας ήρθε και με προσήγαγε στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, παίρνοντας μαζί και το αυτοκίνητο. Όπως μου είπαν, κάποιος είχε δει το αυτοκίνητό μου στο σημείο που σημειώθηκε εμπρησμός σε αντιπροσωπία αυτοκινήτων. Στις 12 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, με μια θεαματική επιχείρηση, 20 άνδρες της ασφάλειας και της σήμανσης με οδήγησαν σιδηροδέσμιο στο σπίτι της συντρόφου μου, ώστε να κάνουν έρευνα. Την ίδια στιγμή, μια άλλη ομάδα αστυνομικών έκανε έλεγχο στο σπίτι που μένω με τον αδερφό μου. Το απόγευμα της Τρίτης, στις 17:30 και ενώ δεν μου είχαν επιτρέψει ως τότε καμμιά επαφή με δικηγόρο, μου ανακοινώνουν το κατηγορητήριο. Αυτό περιλαμβάνει 5 κακουργήματα και 3 πλημμελήματα, και πιο συγκεκριμένα εμπρησμό τελειωμένο και σε απόπειρα, από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, έκρηξη τελειωμένη και σε απόπειρα, από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, κατασκευή και και κατοχή εκρηκτικού μηχανισμού, διακεκριμένη περίπτωση φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, εγκληματική οργάνωση, τρομοκρατικές πράξεις από κοινού και κατʼ εξακολούθηση, παράνομη οπλοκατοχή. Ταυτόχρονα μου είπαν ότι σε μισή ώρα θα περνούσα από τον εισαγγελέα. Παράλληλα μου ανακοίνωσαν ότι για την ίδια υπόθεση καταζητούνται άλλοι 3 αναρχικοί, που αντιμετωπίζουν το ίδιο κατηγορητήριο.Από την πρώτη στιγμή τους δήλωσα πως είμαι αναρχικός και πως δεν αποδέχομαι καμμιά κατηγορία.

Είναι περισσότερο από εμφανές ότι η χρονική συγκυρία που συμβαίνουν όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Σε μια περίοδο αναδιάταξης του ελέγχου και της καταστολής και επίθεσης σε κάθε μορφής δικαιώματα και κοινωνικές κατακτήσεις, το κράτος και οι μηχανισμοί του ενεργοποιούν κάθε δυνατό μέσο για να πετύχουν την εδραίωσή τους. Στην προκειμένη περίπτωση, ποινικοποιώντας πολιτικά φρονήματα και συντροφικές σχέσεις, ενεργοποιούν τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό νόμο και δημιουργούν τον εσωτερικό εχθρό: τους «τρομοκράτες» αναρχικούς. Από κοντά και τα Μ.Μ.Ε. που κομματιάζουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας στο βωμό του θεάματος.

Από το βράδυ της Πέμπτης 29/11/2007 βρίσκομαι προφυλακισμένος στις δικαστικές φυλακές Κομοτηνής, περιμένοντας τη δίκη.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν τέλειωσε και όλα συνεχίζονται.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

Βαγγέλης Μποτζατζής 30/11/2007
Δικαστικές Φυλακές Κομοτηνής